Mo Horizons – Mo’Horizons: and the Banana Soundsystem

Mo Horizons – Mo’Horizons: and the Banana Soundsystem

„Jeżeli chcesz mieć udaną imprezę na świeżym powietrzu, musisz mieć brzmienie, soundsystem i odpowiednie bity.“ Tak też się stało w przypadku nowej płyty Mo Horizons.

Członkowie zespołu mówią sami: „We were touring to such an extent that we were nearly going bananas“. Ralf Droesemeyer – kreatywny mózg projektu podsumowuje: „Poznawanie muzyki świata jest bardzo fascynujące i kolorowe.“
W przypadku Mo Horizons można już na pewno mówić o bardzo doświadczonym zespole… Po czterech bardzo udanych albumach i dwóch kompilacjach zawierających również remiksy – grupa ma już swoją ugruntowaną pozycję.

Ta znana marka teraz została rozszerzona na „Mo Horizons and the Banana Soundsystem“.

Już od samego początku płyta jest na najwyższym poziomie. Zaczynamy od „Banana No Mas“ z szanowanym perkusistą, zwycięzcą Grammy – Nene Vasquez czy też funkującycm Gypsy Brownem.

Chwilę później poznajemy Marge Munguambe – przyjaciółkę Droesemyera jeszcze z roku 1997 roku, kiedy wydał on album „Missao groove“ dla zespołu „Cool Hipnoise“.

Warto poczekać na Marga Munguambe ponownie. Dla niesamowitego coveru utworu Prince’a „Kiss“. Znowu tutaj sprawdza się genialny aranż spod rąk Mo Horizons.

Jeżeli tylko Mo Horizons będą mieli w planach koncert w Polsce – poinformujemy Was o tym na klub.fm.

Sprawdź więcej: sklep

Toro Y Moi – Underneath The Pine

Jeżeli to w ogóle możliwe, aby ktoś cierpiał na dolegliwość pod nazwą „wiosenna deprecha“ to zdecydowanie powinien sięgnąć po muzykę tworzoną przez projekt Toro Y Moi.

Wyluzowani panowie grają w klimacie chillwave, electronic, lo-fi, psychodelic lub, uwaga, trudne słowo – hypnagogic pop.

Przyznam szczerze że nie znam wszystkich tych gatunków na wylot, ale wyobrażam sobie że muzyka Toro Y Moi sprawdziłaby się świetnie w parku Kasprowicza podczas leniwego sobotniego popołudnia na kocu.

Toro Y Moi – wymawiamy „toro-i-mua, a dosłownie oznacza „byk i ja“ I jest słowem zaczerpniętym z języka hiszpańskiego oraz francuskiego.

Głową projektu jest Chazwick Bundick, urodozny w 86 roku r Stanach Zjednoczonych. Pierwszą płytę wydał pod tytułem „Causers of This“.

Underneath The Pine to ciepłe brzmienie dla otwartych głów. Na szczęście Chaz z kolegami nie wpada w jakieś już zdefiniowane formaty i stereotypy. Jako przedsmak – sprawdźcie koniecznie klip do „Still sound“ na YouTube, nakręcony w grudniu 2010 w Columbii w południowej Karolinie w Stanach.

Klip nakręcony został na kamerze Super 8, dzięki czemu już nie tylko muzycznie, ale też wizualnie przenosimy się do „starych dobrych czasów“, kiedy życie było prostsze, a małe drobiazgi sprawiały nam przyjemność…

Sprawdź więcej: sklep

Quantic and his Combo Barbaro – Caliventura EP

Quantic and his Combo Barbaro – Caliventura EP

14go marca nakładem chwalonej prze mnie często wytwórni Tru Thoughts ukazała się epka „Caliventura“. Dzięki niej, świat ujżał nowe dokonania Cut Chemista, J-Boogie, Jeremy Sole, Daedelusa i DJ Daya.

Wspólnym mianownikiem tutaj jest materiał wejściowy który muzycy I producenci dostali przy zaproszeniu do pracy nad płytą. Były to bowiem utwory z rozchwytywanej swego czasu płyty „Tradition In Transition“ Quantica i jego Combo Barbero. EPka również zawiera ekskluzywny, niepublikowany materiał – np. w postaci utworu „Albela“.

Ciekawym ukłonem w stronę słuchacza kupującego „pełnowartościową“ płytę jest jej dodatkowa zawartość – bonus w postaci karty „download card“, pozwalającej na pobranie kilku utworów w mp3 bez opłat.

Wracając do samej muzyki… Tutaj kolumbijski folklor i wokal miesza się z broken beatem i hip hopem. Jeden z oryginalnych utworów – „Un Canto A Mi Tierra“ z wokalistką Nidia Gongara zaliczył ponad 150.000 wyświetleń na YouTube w ostatnim roku I jest uznawany jako najlepszy z całej płyty.

Na pewno jeszcze więcej fanów płycie przysporzą remiksy J-Boogie czy Cut Chemista. Genialne remiksy instrumentali w wykonaniu Daedelusa i Computer Jaya to z kolei gratka dla miłośników trochę innych brzmień.

Jeżeli lubicie zwinne skakanie po gatunkach w dobrym guście i szukacie czegoś więcej niż „tylko“ muzyka zabarwiona latino, albo „tylko“ muzyka elektroniczna – sprawdźcie Quantica … a najlepiej całą wytwórnię Tru Thoughts ;)

Dorian Concept – 2011 Her Tears Taste Like Pears (EP)

Dorian Concept – 2011 Her Tears Taste Like Pears (EP)

Wiele głosów – zarówno tych pochodzących od Oficjalnych Ważnych Dziennikarzy, jak i od bądź co nie bądź wpływowych już blogerów, twierdzi że Dorian Concept jest na podobnej fali wznoszącej jak Flying Lotus.

U mnie historia śledzenia muzycznych dokonań Doriana i przedstawiania ich w audycji Winylowe, rozpoczęłą się dość późno – bo od płyty „When Planets Explode“ z roku 2009. Ten krążek opisywałem Wam też zresztą na łamach Hota.

Z kolei EPka o smakowitym tytule „Her Tears Taste Like Pears“ jest zbiorem jednych z najciekawszych utworów wydanych w tym roku do dzisiejszego dnia.

Wracając do porównania z Flying Lotusem. Osobiście to co moim zdaniem jest uroczą przewagą Doriana to melodie. Po prostu kocham jego melodie! I tych właśnie melodii brakuje mi u Flying Lotusa.

Całość z resztą jest mniej chaotyczna, bardziej strukturyzowana – po prostu łatwiejsza do wchłonięcia.

Jeżeli jeszcze masz wątpliwości – to dodam że to brzmienie pochodzi z Wiednia, który staje się powoli kolejnym strategicznym przyczułkiem na mapie potyczek muzycznych strategów. Fani jazzu/funku/hip hopu powinni sprawdzić nową pozycję od Doriana Concepta – czyli Olivera Thomasa.

Richard Dorfmeisters Private Collection

Richard Dorfmeisters Private Collection

Od Petera Greena, przez John Lee Hookera, po Antonio Carlos Jobima. To w olbrzymim, telegraficznym skrócie zapowiedź gości którzy mogą do nas przyjść podczas miłego wieczoru z prywatną kolekcją Richarda Dorfmeistera.

Na pewno nie jest to zwykła kolejna kompilacja didżejska. Nie znajdziemy tutaj klubowych bangerów czy też niepublikowanych nigdzie indziej remiksów.

Zamiast tych standardowych zabiegów otrzymujemy coś lepszego, wiele lepszego. Możemy bowiem zajrzeć do prywatnych kolekcji płytowych Petera Krudera i Richarda Dorfmeistera.

Ten drugi – Rochard Dorfmeister – to połowa duetu Kruder & Dorfmeister. Muzycy pochodzą z Austiri i od wielu lat mają już ugruntowaną pozycję liderów w mieszaniu popu, hip hopu i drum’n’bassu w nową unikatową formę.

Każdy z utworów ma w sobie coś wyjątkowego. Za każdym razem kiedy ich słucham – zawsze okazują się świeże i innowacyjne. A przecież większość z nich ma już wiele lat. Są to zarówno popowe piosenki, klasyki gatunki jak i instrumentale prawie eksperymentalne.

Omar – The Remixes

Brytyjskiego Ambasadora Soulu – Omara – przedstawiałem na falach Szczecin.fm już wielokrotnie. Zawsze będzie mi się kojarzył z dopracowanymi do perfekcji zarówno muzycznie jak i wokalnie utworami z płyty „Sing If You Want To“.

Dźwięki na tej soulowej płycie pasują do siebie tak doskonale, że nawet nigdy nie pomyślałem że ktoś mógłby podjąc się ich „popsucia“ i zremiksowania na potrzeby parkietu klubowego.

Całe szczęście… za to psucie, w dobrym słowa znaczeniu, zabrali się profesjonaliści. Dekonstrukcji dokonali bowiem Andre Loodemann, który będzie w Szczecinie gościem za gramofonami 26go czerwca, oraz Henrik Schwarz. Tego drugiego będziemy mogli podziwiać podczas tegorocznej edycji Boogie Brain.

Płyta z remiksami została wydana przez niemiecką wytwórnię Peppermint Jam, zarządzaną przez Mousse T. I tak po kolei: „Lay It Down“ doczekał się deep houseowej wersji od Andre Lodemanna. Triad (kolaboracja producentów Henree, Bass Tikal i LF Flow) zabierają „Stylin“ na inny level, ze swoimi ciasnymi hi-hatami, przestrzennymi syntezatorami i… oczywiście – wokalami Omara.

Perełka klubowa – to remiks utworu „Feelling You“ ze Steviem Wonderem w wykonaniu Henrika Schwarza.

Polecam miłośnikom deep house z Niemiec i soulowego Omara z Wysp.

Nekta – “Storybook”

Nekta to duet – wokalistka Nathalie Schaefer i producent Gyso Hilger. Od lat dzieciństwa są przyjaciółmi, połączonymi przez miłość do muzyki.  Po nagraniu płyty z amerykańskimi piosenkami świątecznymi dla znajomych, w 2001 powstał pomysł aby samodzielnie pisać i tworzyć piosenki. Po eksperymentach trwających kilka miesięcy – powoli wyłoniło się końcowe brzmienie. Sukcesywnie pracowali co raz więcej, co dało w efekcie utwory “Wild girls” oraz “Granted”.
Electro-klubowo-jazzowy duet Nekta narodził się.

Dzięki subtelności, czujności i konsekwencji powstał album z trzynastoma utworami – cztery lata od startu prac.
W czasie kiedy Gyso skupiał się na całonocnych sesjach nagraniwoych, przeglądając setki płyt winylowych, klikając tysiące razy w komputerze, profesjonalna wokalistka Nathalie stworzyła urocze melodie dla swoich wokali.

Droga ze studia prowadziła wprost na scenę. Razem z przyjaciółmi ze scen jazzowych z Darmstadt i Mannheim, Nekta
wkroczyła na scene muzyki granej na żywo, debiutując w La Java w Darmstadt w Maju 2005.

Album “Storybook” został wydany w marcu 2006.

Dyskografia:

2009     Nekta – Storybook     CD/Digital
2009     Nekta – I Know A Girl     Digital
2009     Nekta – Here´s Us     Digital
2006     Nekta – Guess Who     12″/Digital
2006     Nekta – Water The Flowers     CD / Digital
2006     Nekta – History Is Pershaped     12″/Digital
Remixy
2008     Mop Mop – Kiss of Kali – Nekta Remix     EP

Cesar’s Salad – The Latin Beat (Perfect Toy records)

Surowe i nie obrabiane piękno!

Kiedy wspaniały perkusista Cesar Granados i jego latynoski kwartet grają, liczą się tylko trzy rzeczy:
groove, groove i … groove. Cesar’s Salad grają swoją selekcję ulubionych utworów pochodzących ze świata muzyki latynoskiej, brazylijskiego jazzu. A robią to używając swoich unikatowych aranżacji.

Nagranie:
To była niedziela, 11 stycznia roku 2009, kiedy grupa spotkała się w legendarnym studio Mastermix Studio w Monachium. Muzycy zdecydowali że będą nagrywać razem, w jednym dużym pomieszczeniu, zamiast rozejść się w osobnych pokojach ze słuchawkami.

Teraz nie mieli możliwości nagrywania i poprawiania poszczególnych ścieżek. Nie przeszkadzało im to jednak w graniu z tak samym, wspaniałym feelingiem jak to robili na koncertach wiele lat temu.

Nagranie które mogło powstać równie dobrze w latach 60tych jest niesamowitym sukcesem! Zespół nagrał wszystkie utwory w jedynie trzy i pół godziny. Nie jest to dziwne, biorąc pod uwagę wiele lat spędzonych razem na graniu. Pomiędzy muzykami rozwinęła się bardzo subtelna nić porozumienia, wyczucia, zaufania i umuzykalnienia.

Muzycy – Cesar Granados (Panama City,congas, wokal), Jo Jughanss (Nowy Jork, pianino), Jerker Klube (bass) oraz Hajo von Hadeln (perkusja).

1. Jamilah (5:32)
2. Afrolypso (5:33)
3. Liberated Brother (3:45)
4. Manteca (6:49)
5. Sunny (4:40)
6. Bolivia (4:09)
7. Nana (5:11)
8. Afrodisia (4:15)
9. Batucada Surgiu (4:20)

Artist: César’s Salad
Title: The Latin Beat
Label: Perfect Toy Records
Cat. No: PT.035 (CD/digital)
Distribution: OUR Distribution
Release date: 13 lipca 2009
EAN: 673792303224

Hint – Driven From Distraction (Tru Thoughts/Creative Vibes)

Wytwórnia Tru Thoughts nadal trzyma wysoki poziom w tematyce swojego future soulu czy jazzu. Udało się już label bossom zbudować trwałą reputację na terenie całego Świata. Można by się spodziewać, że tak jak większość podobnych wytwórni Tru Thoughts popłynie razem z prądem tłoczni tworzących pod trendy kafejki czy bary.

Na całe szczęście jednak, opierając się modom i ufając największemu swojemu kapitałowi – czyli artystom z katalogu Tru Thoughts, udało się poszerzać muzyczne horyzonty z jednoczesnym utrzymaniem wysokiego poziomu nagrań.

Co najważniejsze – kompozycje są nadal bardzo interesujące!

Sam Hint już zdobył uwagę słuchaczy debiutanckim albumem w 2003 – Portakabin Fever. Po drodze wydał też garść ciekawych EPek. Potrzebne było trochę czasu aby zebrać całość na kolejną, nową płytę, zwłaszcza że artysta porusza się po wielu gatunkach eklektycznie wybierając sobie najkorzystniejsze momenty.

Dodatkowym plusem są kolaboracje z Laurą Vane, młodocianym MC Rizzle oraz kolegami z wytwórni Kinny oraz Rupem. Album ocieka wspaniałymi inspiracjami soulem, jazzem, funkiem, latin, muzyką świata, broken beatem, hip hope, nu-disco, downtempo… prawdziwy kociołek dźwięków. W kociołku czasami gotuje się lepiej… żadko gorzej. Jednak cały czas Hint jest skupiony nad tym “swoim” brzmieniem, smakiem.

Wkład samego MC Rizzle jest wyjątkowy w swoim relaksacyjnym i humorystycznym flow. Muzycznie natomiast zastanawiające jest, czy te zainspirowane grime-em numery nie sygnalizują zmiany w kierunku, podobnie do rozwoju dubstepu, zmierzając bardziej w funkujący klimat.

Ciekawa płyta, nie ocierająca się nawet o pastisz future-jazzowy, będąca owocem współpracy z bardzo ciekawymi i utalentowanymi wokalistami.

Przyjmijcie wskazówkę (Hint). Kupcie album.

Moodymann – Black Mahogani II

Wspaniała płyta ponownie dostępna i znowu “back in stock”. W końcu uzyskuje ona jednak pełnoprawne wydawnictwo. Majestatyczny jazz prosto z nagrań Kenny Dixon Juniora. Nareszcie olbrzymia grupa fanów ma na czym zawiesić ucho…

Głównym filarem płyty “Black Mahogani II” jest osiemnastominutowy “When She Follows” będący tak naprawdę spojrzeniem w muzyczną przeszłość do lat 70tych. Pocięte werble, zapętlony akustyczny bas, pianino, i saksofon w oddali. Wszystko zapakowane w głęboki soulowy wokal. Pierwsze skojarzenie – zespół Gila Scotta Herona w 1970.

Wszystkie utwory – razem z “Dirty Little Bonus Beats” oraz “When She (Reprise)” to w 100% ekskluzywne kompozycje.
Ta płyta to przymusowa pozycja w płytotece miłośników jazzu i muzyki elektronicznej. Oraz Moodymanna i wytwórni Peacefrog.

1 When She Follows (Original 18 Minute Version) (18:00)

2 Rectify (7:25)

3 Dirty Little Bonus Beats (3:24)

4 When She (Reprise) (4:11)

Dj Cleon – Jaylis and family

DJ Cléon powraca z nowym porunującym 12calowym dyskiem. Płyta to 8-ścieżkowiec pełny funky, breakbeatów. Gwarantowana satysfakcja dla B-Boys!

Onra – The Anthem

Ze względu na ogromny sukces i bardzo dużo wniosków o dłuższą wersjię “The Anthem” Fav Recordings na celu  wzięła jak najszybciej spełniać życzenia fanów Onra, didżejów. Wspaniale dziwne instrumentalny wchodzą w skład hip hop beatów a całość skonstruowana jest wokół wietnamskiego pop utworów. W efekcie zabierani jesteśmy na podróż na Daleki Wschód. Płyta jest obecnie dostępna na 7 calach.

Mo’ Horizons – 10 Years Of …

Parafrazując fragment jednej, polskiej piosenki: minęło dziesięć lat, jak jeden dzień. Ale ten czas szybko leci… . Jeszcze nietak dawno dwóch hannowerskich DJów-zapaleńców Ralf Dresmayer i Frank Wetzer zaczynało podbój niemieckich klubów swoją rozpaloną mieszkanką odprężonej kawiarniano-barowej nuty o wyrazistym latynoskim posmaku. Aż tu nagle (po latach) upalno-wakacyjne brzmienie “Gonna Be”, “Mambuloo”, “Bosshannover” i “Flying Away” opanowało kawał świata. A sam duet Mo’ Horizons stał się jednym z najbardziej znanych (obok ekipy De-Phazz) niemieckich projektów kultywujących-promujących południowoamerykański brzmieniowy amalgamat (jazz, soul, bogactwo tamtejszego etno) w nieco bardziej nowoczesnej, klubowej formie.

Nieco ponad rok od “Sunshine Today” (ostatniego studyjnego albumu Ralf’a i Frank’a) ci mieszkańcy Hanoweru postanowili podsumować ich pierwszą, wspólną dekadę współpracy. Mam nadzieję, że nie ostatnią. Dwupłytowa pozycja “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” to właśnie pierwszy, nobliwy przegląd twórczości duetu Wetzer-Dresmayer. Na jego zawartość składają się kompozycje z czterech wydanych studyjnych albumów oraz jednej autorskiej kompilacji Mo’ Horizons. Ale to tylko część tajemnicy skrywającej się pod nazwą “Mo Horizons – 10 Years Of …”. Choć w tym miejscu trudno mówić o zagadkowości. Bo takie nagrania jak “Drum’n Boogaloo” (drum’n’samba?), “Foto Viva” (w wersji radiowej, bardziej eterycznej), “Mambuloo” (kunsztowny, latynoski nujazz), przeszły do kanonu szeroko pojętej muzyki chillout. Choć brakuje mi na tej kompilacji nieco więcej akcentów z ich debiutanckiej płyty w postaci “Yes Baby Yes” i “Prince Charles’ Latest Affair”. Ale cóż – Mo’ Horizons nie mieli zapewne łatwego orzecha do zgryzienia w kwestii tego, co powinno się znaleźć na tej składance, a co (ze względu na fizyczne ograniczenia) niestety musieli oni pominąć. Chociaż z drugiej strony gdyby taki, a nie inny rozkład muzyczny, to zapewne nie pojawiły by się w tym zestawieniu podrywy “Ai Mi Morena” i rewiowe smykałki “Pe Na Estrada”. Obie kompozycje można było kiedyś często usłyszeć w polskich radiach; za czasów kiedy panowała w rodzimym eterze ‘normalna’ atmosfera.

Druga część “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” to przeróbki nagrań duetu Wetzer-Dresmayer w wykonaniu zaprzyjaźnionych producentów. Choć nie tylko to można tam znaleźć. Obok brokenbeatowych kołyszeń przeróbki “Lovely Day Inside” autorstwa Jazz Juice (producenta ze stajni Freestyle Records), druga płyta tej kompilacji zawiera dwa rarytasy. Nieupublikowane wcześniej kompozycje Mo’ Horizons: bigbeatowy “Don’t Bring Me Down” oraz soul po kubańsku w “You Know I Don’t”. Koniec końców to one zamykają ostatnie dziesięć lat aktywności tego duetu z Hanoweru. Lecz nie ma roku, ba nawet miesiąca, aby któreś z nagrań duetu Mo’ Horizons nie pojawiło sie na jednej z wielu wydawanych na całym świecie kompilacji z pogranicza downtempo, chillout i lounge. Składanka “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” odpowiada w pełni, czemu się dzieje. Sam zakładam, że za najwyżej dziesięć, piętnaście lat będzie można zobaczyć duetu Wetzer-Dresmayer jako główno prowadzących muzyczny korowód karnawału w Rio de Janeiro.

Jedno jest w tym wszystkim najważniejsze. Mimo swojego kawiarniano-barowego, relaksacyjnego charakteru, dokonania Mo’ Horizons nie sposób porównać z niczym innym. Raz to fakt, że rozumieją oni latynoskie, palmowo-tropikalne dźwięki, jak mało kto w Europie; a na pewno w Niemczech. Dwa – to oni przyczynili się do niezwykłej popularności muzyki latynoskiej w muzyce klubowej. Najbardziej słychać to nie tylko w muzyce lounge, ale również na płytach z muzyką house oraz drum’n'bass. Trzy – muzyczne dokonania Ralf’a i Frank’a, z którymi w formie skondensowanej można zapoznać się na podwójnym wydawnictwie “Mo’ Horizons – 10 Years Of …”. Muzyczna historia pisana dużymi literami ukazana bez zbędnej egzaltacji oraz reklamowych chwytów.

lukeing forward – Wandering In Urban Fog

Często jestem zaskakiwany przewrotnością życiorysów niektórych muzyków. Tych początkujących, jak i tych bardziej doświadczonych. Oto kolejny ciekawy przykład. Pewien młody chłopak – instrumentalny samouk z Warszawy wyszedł z gitarowego półświatka Metaliki, Led Zeppelin, Queen oraz Korn’a kierując swoje dźwiękowe zapatrywanie tak szeroko, jak rozległy jest Ocean Atlantycki. W jego życiu przyszła kolej na bardziej klasyczny i nieco nowocześniejszy – współczesny jazz oraz gamę elektronicznych eksperymentów. I tak oto z 22-letniego Łukasza Wasilewskiego powstał on – lukeing forward.

Przyglądam się z wielkim zainteresowaniem jego twórczości, od kiedy tylko wypuścił swoją EPkę “Mysterious Bats From The Slums” będący jego historycznym debiutem. Po kilku miesiącach od tego wydawnictwa dla amerykańskiej wytwórni Next Dimension Music, Łukasz ląduje w Niemczech. A dokładnie w łonie netlabela Rec72. Nie oznacza to, że jest to produkt gorszy od ‘fizycznych’ odpowiedników, co pokazuje chociażby dokonania ikony sieciowych wytwórni – oficyny Thinner. Ów Rec72 postanowił wydać kolejny debiut Wasilewskiego, tym razem albumowy.

(Wirtualny) longplay “Wandering in Urban Fog” to przede wszystkim rozbudowane w treści downtempo zanurzone w przeklętym, zdeprawowanym i ponurym brzmieniu brutalnej, miejskiej rzeczywistości dubstepu. Doprowadził on do syntezy filmowego klimatu leniwie poruszających się konstrukcji, które zostają nabierają pamięta przy zetknięciu się ze schowanym gdzieś w bocznych uliczkach niezresocjalizowanym podkładem basu. Tak jest chociażby w “Reverse the Order”. Dubstepish (jak to sam lukeing forward określił) napiera i stręczy tempo 130-140 uderzeń na minutę. Coś zupełnie innego aniżeli Łukasz pokazał na swojej debiutanckiej EPce. I moim zdaniem coś wiele bardziej, stokroć oryginalszego od poprzedniego wydawnictwa. I co najważniejsze deficyt gatunkowej czystości jeszcze bardziej przekonuje do tej autorskiej wędrówki po urbanistycznej mozaice dźwięków.

Pierwszy raz słyszę, by ktoś dubstep połączył z downtempo. Słyszałem wielokrotnie o podążaniu dubstepu śladami np. techno, ale nigdy w stronę nujazzowych ilustracji. Z zapowiadanej eksperymentalnej elektroniki, w sensie pokręcony i łamiący się rytm, wyszło w sumie niewiele. Ale jeżeli ktoś ową “doświadczalność” rozumie nieco szerzej, aniżeli pochodną intelligent digital music (a nie tam żadne intelligent dance music), to cały album “Wandering in Urban Fog” potraktuje jako test. Który wyjątkowo dobrze wypadł Wasilewskiemu. Materiał z tego longplay’a możecie pobrać bezpośrednio stąd. Zachęcam także do obejrzenia klipu zmontowanego do electro-dubstepowo-ambientowo-choleria-wie-co-jeszcze numeru “Insane Landing”.

7 Samurai – El Mundo Nuevo

7 Samurai to Marc Frank i Tom Wieland (Les Gammas, Dubben, Panoptikum, Mokadi…). To DJe, muzycy, producenci, ale przede wszystkim miłośnicy muzyki. Poza szlifowaniem umiejętności producenckich 7 Samurai jeżdzą po Świecie jako dj’e i grają w klubach takich jak Nublu (NYC) czy Raw Fusion w Sztokholmi oraz Plastic People w Londynie. Wydali kilka siedem płyt pod niesamowitą wytwórnią G.A.M.M..

“El Mundo Nuevo” to pierwszy i długo oczekiwany album pochodzący od bawarskich króli pirate soul – 7 Samurai. Po sprzedaniu ponad 30 000 płyt 12″, nagraniu niesamowitych remiksów, zagraniu niezliczonych występów djskich, nadszedł czas na pełnowartościowy album 7 Samurai. “El Mundo Nuevo” to świetna kolekcja utworów, kolaboracji i remiksów w wykonaniu 7 Samurai. Płyta zawiera również mix utworu Jorge Bena “Sou da pesada” oraz nieopublikowany remi Mo’Horizons.

Dostajemy świetną miksturę soul, latin, brasil, jazz, swing, reggae, dub, dancehall i hip hopu, a całość brzmi bardzo świeżo i funky.

Osobiście najbardziej odpowiada mi oczywiście Bluesanova z wokalem Stefanii… to tak jakby ponownie zobaczyć piękną kreację z idealnie dobranym dodatkiem. Choca las Caderas natomiast to nowe podejście do tematu “Otto de Rojas “Choca Las Caderas” która jest jednym z najrzadszych utworów z rare latin funk z Peru. Panowie z 7 Samurai dodali odrobinę klawiszy, perkusji, subtelnego efektu dub… i mam jeden z ciekawszych zapełniaczy parkietowych w stylu G.A.M.M..

1 – Sou Da Pesada (7 Samurai Afroraduno Remix) [słuchaj]
2 – Sol De Verao (7 Samurai Remix)
3 – Jah Music feat Blue Eyez (Original Mix)
4 – Atchicka Boom (7 Samurai Remix)
5 – Choca las Caderas (7 Samurai ‘CiucciOtto’ Re-Edit) [słuchaj]
6 – Kikiriboom (7 Samurai Latin Funk Mix)
7 – It Ain’t Necessary So (7 Samurai Remix)
8 – You Can’t Get What You Want (7 Samurai Remix)
9 – No Problem (7 Samurai Remix)
10 – Bluesanova feat Stefania (Full Vocal Mix) [słuchaj]
11 – Favela Gyal feat MC Coppa (Original Mix)
12 – Feel The Same feat Desmond Foster (Original Mix)

Incognito – Love X Love Who Needs Love Remixes

Myślisz – Incognito – mówisz – pasja jednego człowieka i koloryt muzyczny wielu członków zespołu… Ta pasja, ten sen, to marzeni Jean-Paula ‘Bluey’ Maunicka.
Od czasu powstania zespołu – czyli roku 1981, wielu muzyków kształtowało brzmienie Incognito. Raczej bez koncentrowania się na indywiduach, każdy jest równomiernie nagradzany za swój wkład. Jak mówi sam Bluey, to promuje i zachęca muzyków a z drugiej stronie uczy nas pokory i dzielenia się, czego często brakuje w innych zespołach.

Żeby oddać hołd wszystkim którzy “przewinęli się” przez zespół, postanowiliśmy sprawdzić dokładnie kto za co był lub jest odpowiedzialny:

Główni wokaliści
Christopher Ballin, Chyna, Imaani, Dianna Joseph, Jocelyn Brown, Joy Malcolm, Karen Bernod, Kelli Sae, Linda Muriel, Mark Anthoni, Maysa Leak, Pamela Anderson, Xavier Barnett

Chórki
Barry Stewart, Bernita Turner, Charlise Rockwood, Claudia Fontaine, Elizabeth Gray, Elizabeth Troy, Lennox Cameron, Ogadinma Umelo, Paul Lewis, Ray Simpson, Sarah Brown, Sophia Jones, Valerie Etienne, Veronique DeMargary

Gitary
Jean-Paul ‘Bluey’ Maunick

Bas
Alpheus Little, Julian Crampton, Paul ‘Tubbs’ Williams, Randy Hope-Taylor

Klawisze
Gary Sanctuary, Graham Harvey, Jim Watson, Michael Gorman, Peter Hinds, Ski Oakenfull

Perkusje
Andy Gangadeen, Gavin Harrison, Matthew Stuart, Richard Bailey, Chris Joris, Daniel Sadownick, Karl Vandenbossche, Louis Jardin, Maxton ‘Gig’ Beesley Jr., Snowboy, Thomas Dyani-Akuru

Trąbki
Alexander Pope Norris, Anthony Kadleck, Basilo Marquez, Dominic Glover, Donald Downs, Duncan McKay, Gerard Presencer, Greg Gisbert, Julio Enrique Padron, Kevin Robinson, Tim Hagans

Saksofony
Adrian Ravell, Bud Beadle, Chris DeMargary, Denys Babtiste, Ed Jones, Irving Acao, Jason Yarde, Patrick Clahar, Ray Carless, Roman Filiu, Ronnie Cuber, Snake Davies, Tim Ries

Flety
Ken Hitchcock, Ed Xiques, Rowland Sutherland

Trombone
Adrian Fry, Avi Lebo Leibovich, Charles Gordon, Fayyaz Virji, Jimmy Bosch, Mark Nightingale, Matt Coleman, Michael Davies, Richard Edwards, Winston Rollins

Programowanie
Alex Rizzo, Daniel ‘Venom’ Maunick, Ray Hayden, Richard Bull, Simon Cotsworth, Tyrrell

Strings

Aaron Stowlow, Alexander Vselensky, Barry Finclair, Diane Monroe, Ellen Blair, Elliot Rosoff, Ivan Hussey, Jean Ingraham, Kurt Briggs, Kurt Coble, Marion Pinheiro, Marshall Coid, Ming Yeh, Myra Segal, Paul Woodiel, Rebekah Johnson, Rudy Perrault, Sandra Billingslea, Sanford Allen, Sara Loewenthal, Sheila Reinhold, Stanley Hunte, Stephen Hussey, Winterton Garvey, Xin Zhao, Yolisa Phale, Yuri Vodovoz

Głosy
Carlos ‘Soul Slinger’, Claudia Rey, People of the Earth

Tyle o zespole… dorobek którego został zremiksowany na nowo. No bo jeszcze bardziej latynoski charakter ma “Cada Dia” (Day By Day) w remiksie Yukihiro Fukutomi.

Can’t Get You Out of My Head w remiksie the Trunkfunk Remix, to z kolei wolniej bujający utwór przypominający mi swoim rytmem “The Child” Alexa Gophera. Rytmem, ale na pewno nie wokalem. Mocnym , zdecydowanym, za kobiecym – więc wysublimowanym zarazem. Numer piąty czyli “Who needs love” w wersji L.B.B. Emeralda rozpoczyna się pętlą perkusyjną niezmiernie przypominającą dźwięki pochodzące z płyt De La Soul. Później już jednak dzięki miękkim klawiszom, utwór staje się bardziej “mellow”. Trąbki natomiast budzą nas od czasu do czasu z tego rozluźnienia jazzy-house…

Zupełnie inna historia ma miejsce w przypadku deep’owego Incognito w “Byrd Plays”. Z resztą, sama nazwa wykonawcy – Deep Sky – daje do myślenia. Powtarzające się, lekko nawet monotonne akordy, przeplatane delikatnym stukotem bębenków i rozleniwionymi chórkami z ciągle obecnym echem. To w skrócie właśnie Byrd Plays, który idealnie nadaje się na muzyczne tło do chilloutu nad morzem.

Orzeźwienie przychodzi bardzo szybko… w postaci Stone Cold Heart gdzie Soul Bossa Trio spotyka Dazzle-T & Quicky Remix. Początkowe downtempo, przeradza się w jazzowo-drum’n'bassową bombę z opóźnionym wokalem. Tutaj dopiero można chyba dostrzec jak bardzo urokliwym do remiksowania materiałem są utwory Incognito. Wszystko płynie, kolejne takty idealnie pasują do poprzednich, są ich rozwinięciem, wokalistki jedynie dodają muzyce pieprzu, nie zakłócając zupełnie przyjemności słuchania.

Parov Stelar

Człowiek legenda – tak będzie się o nim mówiło, mam nadzieję. Cudowne dziecko deków.

Dj, producent, z pochodzenia Austriak, tam też mieszkający, posiadający swój band – a więc prawdziwie koncertujący, obecnie w całej Europie. Był równiez u nas w Polsce, dał koncer w Melodii w 2007 r. w maju, warszawskim klubie, ze świetnym powodzeniem – mega impreza. Dlaczego? To przez jego muzykę. To jest cos nowatorskiego, czego przyznam się szczerze nie było jeszcze na rynku muzycznym w ogóle. Wpadł mi w rączki poprzez mojego kolegę Dj-a, który tak naprawdę jako jeden z pierwszych go odkrył, na samym początku jego kariery producenckiej. Więcej o jego biografii nie zanudzam Was.

Muzyka, którą tworzy – to powrót do lat 20-30 XX wieku; to ujmujące jak cudownie potrafi połączyć piekny wokal żeński z ‘charlestonem’, nuta jazzowa, ‘breakbeatem’, ‘popem’ ‘electro’ w płynną, łatwą, bitową całość. Mówi się, że taki splot muzycznych brzmień nie jest łatwy – ale on potrafi ulepic z tego cudownie przyswajalną i piękną brzmieniowo konstrukcję muzyczną. Gdy gram jego utwory, każdy jest pod wrażeniem..To mówi samo za siebie. Zresztą trzeba tego posłuchać.

Parov Stelar – Chambermaid Swing

Oto oni;

Parov Stelar & BAND

Parov wspólpracuje ze znakomitymi wokalistami, tj.: Kristina Lindberg (Laine), Gabriella Hänninen, Lilja Bloom i Luke (Music for dreams). Wydał jak dotąd i aż 12 albumów; najnowszy ‘Flame of Fame EP -out now!’, ‘Sugar’, ‘Rock for love’, ‘Charleston Butterfly’, ‘Wanna Get’, ‘A night in Torino’, ‘Get up on Your feet’, ‘Make my day’, ‘Spygame’, ‘KissKiss’, ‘Shine’, ‘Move on!’. Według mnie każdy jest bardzo dobry, inny, nowatorski. Wśród nich najbardziej ujmujący i pierwszym dla mnie jest ‘A night in Torino’ i oto jego track lista:

a1. A Night in Torino

b1. Rude Boys

b2. Swingbreaks

Parov – Czekamy na więcej, na więcej koncertów, wszystkiego !!!

Ben Westbeech – Welcome to the best years of your life

Ben Westbeech to DJ. Ale do tego faktu wrócimy później… Dla nas, ważniejsze jest obecnie to, że jest producentem i wokalistą, pochodzącym z Bristolu, a obecnie mieszkającym w Londynie. Edukowany jako wokalista i wiolonczelista, czerpie inspiracji głównie z muzyki latynoskiej, house’u, jazzu, czy hip hopu.

Historia jego “wypłynięcia” rozpoczyna się w chwili, gdy swój pierwszy singiel “So good today” wręcza koleżance w Londynie. Jakiś czas później znany Gilles Peterson, gra już ten numer w swojej audycji, a dwa miesiące później proponuje Benowi dołączenie do Brownswood Recordings. A album “Welcome To The Best Years Of Your Life” ukazuje się na tej właśnie wytwórni w marcu 2007.

Przyznam szczerze, że jego płytę nabyłem pod wpływem impulsu. Dopiero później poznałem historię z Gillesem i Brownswood. To co wtedy, przy zakupie, jak i obecnie urzeka mnie niesamowicie w płycie “Welcome To The Best Years Of Your Life” to bardzo udane mieszanie stylów, które Benowi udaje się wykonywać podczas całej płyty. I do tego z jaką finezją! Mamy melancholiczny broken beat, odrobinę nu jazzu. Mamy też drum’n'bassowy hit “Closer”, a nawet, “Get Silly” o bardzo mocno latynoskich korzeniach muzycznych. Jeżeli wyda Wam się, że znacie melodię z utworu “Gangstars Paradise” – to zgadza się. Z tym jedynie drobnym szczegółem, że Coolio również delikatnie mówiąc “zapożyczył” parę akordów od innego muzyka…

No ale wracając do Bena – wielce utalentowanego Brytyjczyka. Jego styl… to lekko melancholijne jazzowanie, teksty nakazują pozytywnie patrzeć w przyszłość, skupiać się na najważniejszych sferach życia – muzyce, miłości i przyjaciołach. Wokalnie, dominuje Ben, oraz Ben w chórkach. Nie uraczycie na płycie gościnnych występów Kolegów z branży. Ale może i lepiej… Zapewne następna płyta będzie dobrym pretekstem do współpracy.

Obecnie Ben jeździ po Świecie dając koncerty, jak i występując ze swoimi setami didżejskimi. Jego utwory są bardzo chętnie remiksowane, a gotowe remixy już, jak i wersje jak najbardziej oryginalne, równie chętnie są wkładane do toreb didżejskich na całym globie.

Szanowny Panie Ben… Witamy w najlepszym okresie życia.

1.			“Welcome”
2.			“So Good Today”
3.			“Get Silly”
4.			“Bright Future”
5.			“Nothing Else”
6.			“Gotta Keep On”
7.			“Taken Away From”
8.			“Grey Skies”
9.			“Stop What You’re Doing”
10.			“Dance With Me”
11.			“Get Closer” (feat Die)
12.			“Hang Around”
13.			“Pushrman”
14.			“In/Out”
15.			“Beauty”

Outlines – Listen to the drums

(Sonar Kollektiv Germany)
Paryż. Francja.
Po olbrzymim sukcesie, w sumie pirackiego tłoczenia “Just a little lovin’” było cicho przez dłuższy czas. Ale teraz, Outlines powrócili.
Genialny wokal, to oczywiście Irfane. W wersji oryginalnej, znajdziecie przyjemne elementy afrobeatu, z drobną pomocą trąbek z Fat Freddys Drop. Ekipa Jazzanova, w swoim remiksie natomiast, poszła w stronę przestrzennych, elektronicznych brzmień. Jednak, modne ostatnio określenie “dźwięki z Detroit” w odniesieniu do tego numeru to lekka przesada.
Irfane Khan, Roskow Kretschmann & Claas Brieler. Jak dla mnie zestaw całkiem elegancki. Przyjemny groover.
Wrzuć to między miękkie, ale rozkręcające się deep house’owe sprężyny, a selekcja zadziała.

Nuyorican Soul – It’s Alright, I Feel It!

(Giant Step)
Tak konkretnie, to Kenny Gonzalez i Luis Fernando Vager. Jeszcze bardziej konkretnie to MAW czyli Masters At Work.  Ten duet producencki założył nowy projekt Nuyorican Soul dla EPki w 1996 roku. Pełny album pojawił się już rok później.
Tak jak w swojej fuzji Guru połączył jazz i rap, tutaj, NuYorican Soul zjednoczyli legendy jazzu w kolaboracjach R&B czy dance, o mocnym nacechowaniu latynoskim, płynącym prosto z pochodzenia Gonzalesa i Vegi.
Połamany remix MAW mix idealnie przydaje się na podkręcenie imprezy która lekko siada od nadmiaru prostych, monotonnych rytmów 4×4. Wersja Roniego Size’a zachwyciła Calvina z Electric Rudeboyz. Nie jest to co prawda gwóźdź parkietowy, jednak rozrkęca się bardzo przyjemnie no i co tu dużo mówić… wszędzie śpiewa Jocelyn Brown.
Poza dwoma wymienionymi remiksami na plackach podano nam jeszcze Live From Da Moon mix, Terry’s Piano, czy też Mood II Swing remix, który… ten jeden raz nie powala na kolana.

Paul Anka / Moondog – Wonderwall / Smells Like Teen Spirit / Birds Lament

(djazz)
Jazzowe wokalne covery znanych numerów pochodzących z zupełnie różnych gatunków… “Numer” płyty to zdecydowanie big bandowy potwór – “Wonderwall” czyli cover klasyka Oasis, z genialnym Paulem Anka. Gwarantowane szaleństwo parkietowe już w wielu dobrych klubach Polski. Wrzucać na talerze późno po północy. Na marginesie, kawałek z torby z płytami Enviego z Niewinnych Czarodzieji.
Na stronie B Michael Jackson i “The Way You Make Me Feel” załapał się na nową, jazzową wersję, która według niektórych brzmi lepiej niż oryginał, oraz “Birds Lamenti” czyli numer, z którego samplował Mr Scruff dla “Get A Move On”.

Brakout – Planet Rock

Moda na re-edity się rozwija. Ale czy to re-edit? Nowy, funkowo-jazzowy aranż grubego kota “Planet Rock” Bambatty i Sonic Force.
Moc.

Jazzanova/Various Artists – … mixing

(Sonar Kollektiv Germany)
Gdzies pomiędzy byciem remiksowanym i robieniem remiksów, w umysłach członków Jazzanovy powstał pomysł zrobienia mix cd. Kompilacja ukazała się również na winylu, zarówno jako promo jak i oficjalny release. Powodów, dla stworzenia mix tape’a jest wiele. Najbardziej oczywistym z nich są prośby “zróbcie nam mix tape”, oraz sam fakt… że od klubów i dj-owania wszystko to się zaczęło.
W skrócie:
“And this is it: it’s our taste, it’s what we do, it’s what we’re all about.” (Jazzanova)
Na płycie (tej winylowej), znaleźć można międzyinnymi genialne r’n'b – Jill Scott (A Long Walk, wspaniały numer który wspaniale nadaje się na chillout, mój TIP zresztą), retro-disco hit z 82′ od Carol Williams – Cant’ Get Away (from Your Love), deep house z górnej półki czyli Slope (Mousse), i słoneczne broken beaty – Sirius Mo “U-Again”.
Jest to jedna z TYCH kompilacji, które zapewne będą grane w barach, modnych restauracjach, loungach.
Fakt ten oczywiście nie przeszkadza wplatać jej elementy do swojego party mixu.
Warto dodać, że część utworów została nagrana specjalnie dla tej kompilacji.
Świetna selekcja. Jak zawsze.

SISTARS – Inspiration / My Music

(Compost)
Europa jest w euforii.
Nakładem nobliwego Compostu, ukazały się oryginały i remiksy utworów Pań Przybysz poczynione przez ekipę Niewinni Czarodzieje.
Kolaboracja zdobywczyń nagrody MTV za “Najlepszy Pop” oraz docenianych od lat producentów i didżejów zaowocowała czarnym krążkiem na niemieckiej wytwórni, której nie wstydziłby się chyba nie jeden z europejskich, jeżeli nie światowych wykonawców nowoczesnej muzyki elektronicznej.
Rzadko kiedy, remiks, przywyższa kunsztem, inowacją, świeżością i “parkietowym feelingiem” ścieżkę orginalną.
Znacie “orydżynale” z radia i koncertów. Bywalcy imprez czy to z Wullą, Family Groove, Kovalem, Jerrym, czy też z samym Enveem z Niewinnych, znają też dobrze “Inspirations” Innocent Sorcerers remix. Ten parkietowy szlagier to szalona fuzja house’u, broken beats, 2stepu (!) poprzez którą Niewinni, sztukę remiksowania, wynieśli “to another level”. Druga strona placka czarnego, z “My music” to orginał – czyli ciepły, bujający song który już stał się hitem, oraz mocno jazzowy remiks Innocent Sorcerers, z dodatkowymi wersami rapu.

SLOPE – Slope Is Dope

(Sonar Kollektiv Germany)
Mówisz: Slope. Myślisz: elektronika?
Pierwsze skojarzenie… powiedzmy, że jest trafne. Jednak muzyczne zainteresowania i wydawnictwa didżejsko-producenckiego duetu nie zatrzymują się tylko na syntetycznych brzmieniach z syntezatorów. Od ponad dziesięciu już lat, Daniel Paul i Honesty wiążą muzyczne wpływy house, hip hopu, broken beats, i co bardzo ważne, duszy, czyli soul. Niesamowity album “Komputa Groove”, wcześniej “M”, i wiele kolaboracji na przykład, z Clarą Hill, już przed przesłuchaniem płyty zdają się podpowiadać “Slope Is Dope”.
Igła. Start.
Od razu, na początek, oszczędny ale poruszający biodra bas. To Studio R – Clapz.
Numer ten, wydaje się być futurystyczno-funkowym zapędem producentów “Phenomenon” LL Cool J’a. Dostajemy, jak zwykle od SLOPE, wyraźny bit, który prowokuje do wyjścia na floor i piękna w prostocie melodię z rapem. Na rozgrzewkę, jak znalazł.
Na czarnej płycie, numer kolejny, to wokalna orgietka z chórkami Ovasoul 7, czyli “Ain’t Nothing Like This Feeling” (Charles Webster’s 115 bpm mix).
Po odwróceniu na plecy pierwszego z dwóch dysków, dostajemy “Daylight” od 1Luv w remiksie, Slope, oczywiście.
Na początku zapowiadało się na mocne podobieństwo do “Good Life” od Inner Circle. Jednak “Daylight” jest zdecydowanie bardziej deep i bogaty w bas.
Wszystko tu jest wymierzone, dopasowane, może nawet… łatwe do przewidzenia? Jednak nadal, urzekające.
Ta płyta nie była by kompletna, bez “Basscheck”, dobrego kota, który zrobił furrorę w audycjach radiowych, na parkietach, zarówno w Europie jak i w Polsce. Na płycie nie znalazł się jednak orginał, a prawie ambientowy, Forss Alternative Remix, również urzekający. Na koniec… piękny, melancholijny utwór “Find Our Love”, w wersji Volker Meitz Acoustic Replay. Mamy płynący bas, i klawisze, rodem z “Moon Safari” Air. Dwoma słowami – urzekająca piosenka, nie tylko dla zakochanych.
Reasumując.
Slope is dope.