Sade – The Ultimate Collection

Będąc dwa dni po koncercie Sade jestem nadal jestem pod wielkim wrażeniem zarówno jej niesamowitego talentu, głosu jak I wizji która jest konsekwentnie ale i nowocześnie realizowana.

Berliński koncert uświadomił mi jak bardzo muzyka Sade jest wysublimowana i subtelna. Nietrudno bowiem zorganizować z sukcesem koncert artysty, opierający się na cekinach, piuropuszach, fajerkwerkach czy olbrzymich ekranach i głośnej, efektownej muzyce.

Trudniej jednak zrobić widowisko z muzyką bardziej nastrojową, jazzową i soulowoą chwilami. To jednak udało się w wielkim stylu Sade. My natomiast możemy teraz sięgnąć muzyczną pamięcią do największych hitów wokalistki.

Dwupłytowy album „The Ultimate Collection“ zawiera ulubione utwory fanów Sade z sześciu płyt studyjnych, w tym z „Soldier Of Love“ i „Lovers Rock“. Warto przypomnieć że „Soldier Of Love“ z lutego 2010 osiągnął w Polsce status Poczwórnej Platyny.

Toro Y Moi – Underneath The Pine

Jeżeli to w ogóle możliwe, aby ktoś cierpiał na dolegliwość pod nazwą „wiosenna deprecha“ to zdecydowanie powinien sięgnąć po muzykę tworzoną przez projekt Toro Y Moi.

Wyluzowani panowie grają w klimacie chillwave, electronic, lo-fi, psychodelic lub, uwaga, trudne słowo – hypnagogic pop.

Przyznam szczerze że nie znam wszystkich tych gatunków na wylot, ale wyobrażam sobie że muzyka Toro Y Moi sprawdziłaby się świetnie w parku Kasprowicza podczas leniwego sobotniego popołudnia na kocu.

Toro Y Moi – wymawiamy „toro-i-mua, a dosłownie oznacza „byk i ja“ I jest słowem zaczerpniętym z języka hiszpańskiego oraz francuskiego.

Głową projektu jest Chazwick Bundick, urodozny w 86 roku r Stanach Zjednoczonych. Pierwszą płytę wydał pod tytułem „Causers of This“.

Underneath The Pine to ciepłe brzmienie dla otwartych głów. Na szczęście Chaz z kolegami nie wpada w jakieś już zdefiniowane formaty i stereotypy. Jako przedsmak – sprawdźcie koniecznie klip do „Still sound“ na YouTube, nakręcony w grudniu 2010 w Columbii w południowej Karolinie w Stanach.

Klip nakręcony został na kamerze Super 8, dzięki czemu już nie tylko muzycznie, ale też wizualnie przenosimy się do „starych dobrych czasów“, kiedy życie było prostsze, a małe drobiazgi sprawiały nam przyjemność…

Sprawdź więcej: sklep

Richard Dorfmeisters Private Collection

Richard Dorfmeisters Private Collection

Od Petera Greena, przez John Lee Hookera, po Antonio Carlos Jobima. To w olbrzymim, telegraficznym skrócie zapowiedź gości którzy mogą do nas przyjść podczas miłego wieczoru z prywatną kolekcją Richarda Dorfmeistera.

Na pewno nie jest to zwykła kolejna kompilacja didżejska. Nie znajdziemy tutaj klubowych bangerów czy też niepublikowanych nigdzie indziej remiksów.

Zamiast tych standardowych zabiegów otrzymujemy coś lepszego, wiele lepszego. Możemy bowiem zajrzeć do prywatnych kolekcji płytowych Petera Krudera i Richarda Dorfmeistera.

Ten drugi – Rochard Dorfmeister – to połowa duetu Kruder & Dorfmeister. Muzycy pochodzą z Austiri i od wielu lat mają już ugruntowaną pozycję liderów w mieszaniu popu, hip hopu i drum’n’bassu w nową unikatową formę.

Każdy z utworów ma w sobie coś wyjątkowego. Za każdym razem kiedy ich słucham – zawsze okazują się świeże i innowacyjne. A przecież większość z nich ma już wiele lat. Są to zarówno popowe piosenki, klasyki gatunki jak i instrumentale prawie eksperymentalne.

LOVAGE – Music to Make Love to Your Old Lady

Na ten projekt wpadłem przypadkiem przeglądając dokonania członków innego projektu – Handsome Boy Modeling School. Lovage to inicjatywa Dana The Automatora, Mike’a Pattona, Jennifer Charles i Kid Koala.
Od razu powstaje pytanie – co mogło być wspólną ideą stojącą za powstaniem grupy tak bardzo zróżnicowanych muzycznie artystów. Moim zdaniem są to dokonania Serge Gainsbourga’a… A jak Wy myślicie? Sprawdźcie sami.
Co znajdziemy na płycie z muzyką „przy której możesz kochać się ze swoją kobietą”? Ja tam odnalazłem bardzo zwiewne i lekkie (o ile to możliwe?) połączenie eksperymentalnego hip hopu, trip hopu, acid jazzu, z elementami turntablelismu, scratchami itp…
Muzycy zapowiadali kilkukrotnie już nagranie nowego albumu.
Przy nagrywaniu tego debiutanckiego albumu udział wzieli między innymi Damon Albarn pod pseudonimem Sir Damien Thorn VII (wokalista takich zespołów jak Blur, Gorillaz, The Good, The Bad and the Queen), Prince Paul pod ksywką Chest Rockwell, Maseo i Afrika Bambaataa.

Gil Scott-Heron – I’m New Here

Po trzynastoletniej przerwie legendarny wokalista i poeta z Bronksu – jeden z tych artystów, któremu przypisuje się ojcostwo współczesnego rapu – powraca z nową płytą. Urodzony w 1949 r. w Chicago,  wychowany w Tennessee i osiadły w nowojorskim Bronksie Scott-Heron jest poetą i pisarzem, producentem i kompozytorem, ale przede wszystkim charyzmatyczną osobowością, która – łącząc recytację poezji z soulem i jazzem – odcisnęła silne piętno na całej afro-amerykańskiej kulturze ostatnich czterech dekad.

“Stojąc nad ruinami życia innego czarnego człowieka” – tak w nastrój wprowadza nas Gil Scott Heron na zmutowanym podkładzie z beatami electro w “Your Soul and Mine”.

Teksty muszą być mocne… dla weterana-wokalisty, aktywisty i protoplasty-rapu, który spędził ostatnią dekadę wychodząc i wracając do więzienia pod zarzutem posiadania. Jego comeback to jednak odejście od soul jazzu.
Mamy dużo gitary akustycznej, mroczne brzmienie instrumentów klawiszowych, sporo elektroniki.

Płyta to lustrzane odbicie człowieka. Człowieka który sam na siebie spogląda z politowaniem, ale nie z beznadzieją w oczach.

Keramick & Lobo – “The Braille”

Świeże, niczym pudełko tic taców tchnienie muzyki zdaje się pochodzić od stających dopiero na nogi producentów
Keramicka & Lobo. W sierpniu 2009 ukazał się ich drugi album “The Braille”.

Duet siedzi zwykle w swoim studio w Helsinkach, starając się namalować nowe pejzarze za pomocą dźwięków w klimacie
electro, glitchy beats, dnb, dubstep, oraz w sumie 19stu muzyków.

Na nowej płycie, pośród morza innych instrumentów możemy odnaleźć skrzypce, wiolonczelę, pianino, perkusje i saksofon. Całość, w bardzo harmonicznej współpracy. “The Braille” to mistrzostwo downtempo, wzorowane na Boards OF Canada czy The Cinematic Orchestra.

Keramick & Lobo to projekt dwóch przyjaciół wywodzących się z muzyki elektronicznej – Jussi Mikkonen i Visa Makinen. Eksperymentowali z hip hopem, downtempo i podobnymi w latach swojej młodości. Obaj mają za sobą edukację muzyczną i wielką pasje do muzyki elektronicznej.

Funki Porcini – PLOD

Funki Porcini to muzyk i DJ – James Braddell z Anglii. Jego muzyka jest kombinacją downtempo, breakbeatu i jazzu z elementami hip hopu, dnb. Często również Funki Poricini sięga po sample i rozciągnięte w czasie wokale.

Przez 10 lat tworzył muzykę do filmów i programów telewizyjnych we Włoszech. Po tym okresie wrócił do Anglii.
W roku 1994 przystąpił do niezależnej wytwórni Ninja Tune, zbudował swoje studio – The Uterus Goldmine.
Od tego czasu wydał pięć albumów.

Do pracy nad czwartą płytą – Fast Asleep – Braddell zaprosił Team Alcohol (inaczej Rupert Small) aby opracować wizualne interpretacje ośmiu utworów. Całość znalazła się na płycie DVD towarzyszącej albumowi.

Braddell nagrywał również jako członek 9 lazy 9 (aka 8 lazy bastards), pod pseudonimem Giacomo Braddellini,
i wydał epkę “Float ON” jako członek zespołu o dość krótkim życwocie “Purr”, razem z DJ N4eric i Stuartem Warren-Hillem z Hexstatic.

Płyta PLOD ukazała się 1go grudnia 2009 i została wydana przez samego Funki Porcini, bez udziału większej wytwórni płytowej. PLOD kontynuuje sprawdzony już klimat Funki Porcini. Klimat gdzie elektronika i sampling stają się idealnym wręcz tłem do nowoczesnej bajki i zaspanym królewiczu w miejskiej dżungli.

1. Funki Porcini – Bed To Be
2. Funki Porcini – Carbide
3. Funki Porcini – Landscape No.1
4. Funki Porcini – Mrs Henderson
5. Funki Porcini – Lakeside’s Shady Now
6. Funki Porcini – Spaced
7. Funki Porcini – Taking Down My House
8. Funki Porcini – Sounds That Pass In The Night
9. Funki Porcini – A Bright Burning Glow Dulls Slowly

2010 – rokiem muzyki Warp

V.A. – 2010
Wytwórnia: Warp

Przedstawiciele wytwórni Warp mówią krótko – „2010“ to kompilacja z nową muzyką naszych artystów. Jest to przedsmak dźwięków które będą serwowane w przyszłym roku przez Warp.“

Płyta wpadła mi w ręce dwa tygodnie temu, ale nadal nie mogę wyjść z podziwu zarówno dla muzyków jak i selekcjonerów. Płytę już prezentowałem w swojej niedzielnej audycji Winylowe – i już po pierwszym programie dostała ona genialny feedback od słuchaczy.

Na płycie znajdziemy produkcje zarówno już tych którzy mają ugruntowaną pozycję – Flying Lotus, Bibio, Hudson Mohawke, jak i dźwięki pochodzące od debiutantów. Wśród tych ostatnich znajdują się Gonjasufi, The Hundred in The Hands, Nice Nice, De Tropix, Rustie i inni.

Krótko mówiąc – pozycja „must have“ dla fanów alternatywy, elektroniki, dubstepu i trip hopu.

Mo’ Horizons – 10 Years Of …

Parafrazując fragment jednej, polskiej piosenki: minęło dziesięć lat, jak jeden dzień. Ale ten czas szybko leci… . Jeszcze nietak dawno dwóch hannowerskich DJów-zapaleńców Ralf Dresmayer i Frank Wetzer zaczynało podbój niemieckich klubów swoją rozpaloną mieszkanką odprężonej kawiarniano-barowej nuty o wyrazistym latynoskim posmaku. Aż tu nagle (po latach) upalno-wakacyjne brzmienie “Gonna Be”, “Mambuloo”, “Bosshannover” i “Flying Away” opanowało kawał świata. A sam duet Mo’ Horizons stał się jednym z najbardziej znanych (obok ekipy De-Phazz) niemieckich projektów kultywujących-promujących południowoamerykański brzmieniowy amalgamat (jazz, soul, bogactwo tamtejszego etno) w nieco bardziej nowoczesnej, klubowej formie.

Nieco ponad rok od “Sunshine Today” (ostatniego studyjnego albumu Ralf’a i Frank’a) ci mieszkańcy Hanoweru postanowili podsumować ich pierwszą, wspólną dekadę współpracy. Mam nadzieję, że nie ostatnią. Dwupłytowa pozycja “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” to właśnie pierwszy, nobliwy przegląd twórczości duetu Wetzer-Dresmayer. Na jego zawartość składają się kompozycje z czterech wydanych studyjnych albumów oraz jednej autorskiej kompilacji Mo’ Horizons. Ale to tylko część tajemnicy skrywającej się pod nazwą “Mo Horizons – 10 Years Of …”. Choć w tym miejscu trudno mówić o zagadkowości. Bo takie nagrania jak “Drum’n Boogaloo” (drum’n’samba?), “Foto Viva” (w wersji radiowej, bardziej eterycznej), “Mambuloo” (kunsztowny, latynoski nujazz), przeszły do kanonu szeroko pojętej muzyki chillout. Choć brakuje mi na tej kompilacji nieco więcej akcentów z ich debiutanckiej płyty w postaci “Yes Baby Yes” i “Prince Charles’ Latest Affair”. Ale cóż – Mo’ Horizons nie mieli zapewne łatwego orzecha do zgryzienia w kwestii tego, co powinno się znaleźć na tej składance, a co (ze względu na fizyczne ograniczenia) niestety musieli oni pominąć. Chociaż z drugiej strony gdyby taki, a nie inny rozkład muzyczny, to zapewne nie pojawiły by się w tym zestawieniu podrywy “Ai Mi Morena” i rewiowe smykałki “Pe Na Estrada”. Obie kompozycje można było kiedyś często usłyszeć w polskich radiach; za czasów kiedy panowała w rodzimym eterze ‘normalna’ atmosfera.

Druga część “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” to przeróbki nagrań duetu Wetzer-Dresmayer w wykonaniu zaprzyjaźnionych producentów. Choć nie tylko to można tam znaleźć. Obok brokenbeatowych kołyszeń przeróbki “Lovely Day Inside” autorstwa Jazz Juice (producenta ze stajni Freestyle Records), druga płyta tej kompilacji zawiera dwa rarytasy. Nieupublikowane wcześniej kompozycje Mo’ Horizons: bigbeatowy “Don’t Bring Me Down” oraz soul po kubańsku w “You Know I Don’t”. Koniec końców to one zamykają ostatnie dziesięć lat aktywności tego duetu z Hanoweru. Lecz nie ma roku, ba nawet miesiąca, aby któreś z nagrań duetu Mo’ Horizons nie pojawiło sie na jednej z wielu wydawanych na całym świecie kompilacji z pogranicza downtempo, chillout i lounge. Składanka “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” odpowiada w pełni, czemu się dzieje. Sam zakładam, że za najwyżej dziesięć, piętnaście lat będzie można zobaczyć duetu Wetzer-Dresmayer jako główno prowadzących muzyczny korowód karnawału w Rio de Janeiro.

Jedno jest w tym wszystkim najważniejsze. Mimo swojego kawiarniano-barowego, relaksacyjnego charakteru, dokonania Mo’ Horizons nie sposób porównać z niczym innym. Raz to fakt, że rozumieją oni latynoskie, palmowo-tropikalne dźwięki, jak mało kto w Europie; a na pewno w Niemczech. Dwa – to oni przyczynili się do niezwykłej popularności muzyki latynoskiej w muzyce klubowej. Najbardziej słychać to nie tylko w muzyce lounge, ale również na płytach z muzyką house oraz drum’n'bass. Trzy – muzyczne dokonania Ralf’a i Frank’a, z którymi w formie skondensowanej można zapoznać się na podwójnym wydawnictwie “Mo’ Horizons – 10 Years Of …”. Muzyczna historia pisana dużymi literami ukazana bez zbędnej egzaltacji oraz reklamowych chwytów.

V.A. – Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours

Widzę, że ktoś wpadł na pomyśl, aby ostatnią kampanię wizerunkową Polski z telewizji CNN przenieść na grunt muzyczny. Choć raczej bym w to powątpiewał i widział w kompilacji “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” najprostszy z możliwych zbiegów okoliczności. Zresztą co tutaj dużo mówić – o dokonaniach polskiej muzyki wie wielu wielkich. Jason Swinscoe z Cinematic Orchestra, DJ Vadim, Coldcut, Jazzanova, Blockhead, Nicola Conte oraz The Glimmers, Morgan Geist czy Daniel Wang. Zresztą w przypadku tych trzech ostatnich chodzi o inicjatywę, która wyszła, że tak powiem lokalnie. Chodzi o kompilację “Astigmatic Inspired By Chopin”, o której szerzej oraz kompletnie napisałem niedawno na swoim blogu.

Dwukompaktowa składanka “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” wpisuje się w cykl wydawniczy brytyjskiej wytwórni Nascente, która od pewnego czasu promuje tradycyjne oraz bardziej współczesne – nowoczesne brzmienia z różnych stron świata. Były już barowe pozycje z Paryża, Moskwy, Tokio, Lisbony, Istambułu, Edynburga, Rio, Aten, Bejingu, Bombaju, Meksyku, Madrytu czy Berlina. Po japońskiej edycji przyszła kolej na wgląd w to, co brzmi za granicami Kraju Nad Wisłą. Z covera można dowiedzieć się, że autorzy polskiej edycji wiedzą o traumatycznej przeszłości Warszawy; że Polska to największy kraj “nowej Europy”. Choć muzyka na tej kompilacji nie jest wyłącznie stołeczna. Nazwę należy traktować jako wyłącznie synonim polskiej muzyki. Tak jak poprzednie części składanka “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” podzielona jest na dwie części – klasyczną oraz nową. Na każdą przeznaczono godzinny materiał. Pierwszy kompakt został wypełniony przez złożony polski folk. Raz jest bardziej romsko (fenomenalne czardasze Edyty Geppert), góralsko (Yerba Mater), rockowo-balladowo (Archinta) albo też wyłaniają się teatralne ilustracje (Ogrody Alamut). Do tej klasyczności krążka nie pasuje zbytnio nowoczesny dub Berklejdy (coś w stylu Wszystkie Wschody Słońca) oraz rockowy Lao Che. Drugi część “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” to już totalny przekrój przez alternatywne brzmienie made in Poland. Skupie się na tych najbardziej nowatorskich. Płytę “New” otwiera góralskie etno w naładowanym basowa energią rytmie drum’n'bass czyli Vilage Kollektiv. Następnie niecodzienne reggae’owe podskoki Masali oraz skwaszona i zdubowana przeróbka utworu Warsaw Village Band w wykonaniu Transglobal Underground – legend world music. Folktronika i połamane rytmy to Psio Crew, a mroczny i potężny trip hop z Wrocławia – bezapelacyjnie należy do Digit All Love. A końcówka drugiego krążka “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” to downtempo w różnej maści. Bardziej orientalne (Soomood), psychodeliczno-transowe (Goloka) lub też ocierające się o glitch (Sulphur Phuture). Doskonała kompilacja dźwięków z różnych nurtów, której z wielką przyjemnością słucha się.

Jeden z najbardziej znanych zagranicznych znawców historii Polski – Walijczyk profesor Norman Davies stwierdził kiedyś, że współczesna Polska to twór sztuczny. Na przestrzeni dziejów Rzeczpospolita nigdy nie była monoetniczna. Zawsze sporą część społeczeństwa stanowiły mniejszości narodowe. Jak to było w przypadku II Rzeczpospolitej – jedna trzecia. A to z kolei wpływało na intelektualne bogactwo. Mówię to, bo na kompilacji “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” wyczuwa się wieloetniczną spuściznę polskiej kultury z przestrzeni wieków. Nie będę owijał w bawełnę i przyznam, że w przypadku krążka “Classic” wiele nazw zespołów tudzież projektów niewiele mi mówiło lub były obce – nieznane. Ale zawsze wyciągam z tego wnioski. Muszę przyznać, że oznacza to tylko, jak mało wiemy o rodzimej twórczości i czeka przed nami dużo pracy, aby odkryć i docenić w pełni naszą tradycję. Rozpoczynam od siebie – zakasam rękawy już od jutra. A tak w ogóle to pozycja “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” jest równie ważna, jak tegoroczna reedycja albumu “String Beat” Henryka Debicha. Te albumy trzeba mieć z czystego obowiązku bycia częścią tej wspaniałej i wysmakowanej kultury.

CD 1 – Classic
01. Dikanda – Ajotoro
02. Edyta Geppert – Zrob Cos Ze Soba
03. Lao Che – Drogi Panie
04. Swoja Droga – Chmiel
05. Kapelaziele – Siala Baba Mak
06. Lao Che – Czarne Kowboje
07. Kroke – Eddie
08. Yerba Mater – W Poszukiwaniu Zaginionej Gaski Balbinki
09. Archinta – Malfor
10. Stara Lipa – Danuska
11. Ojdana – Palinka
12. Berklejdy – Marsz (Niekoniecznie) Na Dwoch
13. Ogrody Alamut – Sinan’s Dream
14. Piotr Pucylo – Fujara Solo
15. Kwartet Jorgi – X

CD 2 – New
01. Village Kollektiv – Z Tysiunca
02. Masala – Od Tarnobrzegu Po Bangladesz
03. Warsaw Village Band – Mateusz (Horn Lane Skank) (Transglobal Underground Remix)
04. Vavamuffin – Radio Vavamuffin
05. Paprika Korps – Proper Song
06. Psio Crew – Hajduk
07. Managga – Czaj Czaj
08. Digit All Love – Matulu
09. Soomood – Soomood
10. Zywiolak – Nok Kupaly
11. Pablopava – Zykamu
12. Duberman – I Am Who I Am
13. East West Rockers – Dokad Ewr
14. Goloka – Sleepless In Warsaw (Late Night Re-Work)
15. Sulphur Phuture – Outside Consciousness

lukeing forward – Wandering In Urban Fog

Często jestem zaskakiwany przewrotnością życiorysów niektórych muzyków. Tych początkujących, jak i tych bardziej doświadczonych. Oto kolejny ciekawy przykład. Pewien młody chłopak – instrumentalny samouk z Warszawy wyszedł z gitarowego półświatka Metaliki, Led Zeppelin, Queen oraz Korn’a kierując swoje dźwiękowe zapatrywanie tak szeroko, jak rozległy jest Ocean Atlantycki. W jego życiu przyszła kolej na bardziej klasyczny i nieco nowocześniejszy – współczesny jazz oraz gamę elektronicznych eksperymentów. I tak oto z 22-letniego Łukasza Wasilewskiego powstał on – lukeing forward.

Przyglądam się z wielkim zainteresowaniem jego twórczości, od kiedy tylko wypuścił swoją EPkę “Mysterious Bats From The Slums” będący jego historycznym debiutem. Po kilku miesiącach od tego wydawnictwa dla amerykańskiej wytwórni Next Dimension Music, Łukasz ląduje w Niemczech. A dokładnie w łonie netlabela Rec72. Nie oznacza to, że jest to produkt gorszy od ‘fizycznych’ odpowiedników, co pokazuje chociażby dokonania ikony sieciowych wytwórni – oficyny Thinner. Ów Rec72 postanowił wydać kolejny debiut Wasilewskiego, tym razem albumowy.

(Wirtualny) longplay “Wandering in Urban Fog” to przede wszystkim rozbudowane w treści downtempo zanurzone w przeklętym, zdeprawowanym i ponurym brzmieniu brutalnej, miejskiej rzeczywistości dubstepu. Doprowadził on do syntezy filmowego klimatu leniwie poruszających się konstrukcji, które zostają nabierają pamięta przy zetknięciu się ze schowanym gdzieś w bocznych uliczkach niezresocjalizowanym podkładem basu. Tak jest chociażby w “Reverse the Order”. Dubstepish (jak to sam lukeing forward określił) napiera i stręczy tempo 130-140 uderzeń na minutę. Coś zupełnie innego aniżeli Łukasz pokazał na swojej debiutanckiej EPce. I moim zdaniem coś wiele bardziej, stokroć oryginalszego od poprzedniego wydawnictwa. I co najważniejsze deficyt gatunkowej czystości jeszcze bardziej przekonuje do tej autorskiej wędrówki po urbanistycznej mozaice dźwięków.

Pierwszy raz słyszę, by ktoś dubstep połączył z downtempo. Słyszałem wielokrotnie o podążaniu dubstepu śladami np. techno, ale nigdy w stronę nujazzowych ilustracji. Z zapowiadanej eksperymentalnej elektroniki, w sensie pokręcony i łamiący się rytm, wyszło w sumie niewiele. Ale jeżeli ktoś ową “doświadczalność” rozumie nieco szerzej, aniżeli pochodną intelligent digital music (a nie tam żadne intelligent dance music), to cały album “Wandering in Urban Fog” potraktuje jako test. Który wyjątkowo dobrze wypadł Wasilewskiemu. Materiał z tego longplay’a możecie pobrać bezpośrednio stąd. Zachęcam także do obejrzenia klipu zmontowanego do electro-dubstepowo-ambientowo-choleria-wie-co-jeszcze numeru “Insane Landing”.

Open Foraina – Fala Tanto

Nie cały rok temu, miałem przyjemność zaprosić do Szczecina na imprezę z cyklu “Koval zaprasza: …”, barwną postać krakowskiej sceny klubowej – didżeja Animisiewasz, z kolektywu Piękni Chłopcy. Maciej do wydarzenia, poza swoim kosmicznym setem, wniósł projekt flyers’a, który dystrybuowałem gdzie tylko było to możliwe, w mediach elektronicznych.

Parę dni po imprezie, otrzymałem tajemniczego e-maila, pisanego łamaną angielszczyzną, z zapytaniem o autora flyersa. Okazało się bowiem, że projekt który wykonał Animisiewasz, notabene przygotowujący też materiały graficzne na przykład dla Możdżera, przypadł do gustu bossom wytwórni Love Monk.

Teraz Maciek współpracuje z Hiszpanami, czerpiąc z tego za pewne również korzyści wydawniczo-muzyczne, a ja przy okazji poznałem kolejną, małą, atrakcyjną wytwórnię płytową.

Czy Ani zaprojektował okładkę do płyty którą chcę dzisiaj Wam zaproponować – tego nie wiem. Jedno jest pewne, ten projekt oddaje w części jedynie wyluzowany charakter tej płyty… Powinienem być dokładny i dodać, że płyta tak na prawdę wyszła spod igieł sub-label’a – Marula Soul Food. Cała historia, to temat o podróży do Brazylii i braku ochoty do powracania :)

Open Foraina wydał parę bardzo ciekawych płyt w latach 90tych, grał również na klawiszach na przykład dla Krudera & Dorfmeistera. Później nadszedł czas nagrywania muzyki dla seriali telewizyjnych, co pozwoliło na uzbieranie funduszy na wyjazd do Brazylii właśnie… I tam pozostał do dnia dzisiejszego. Love Monk twierdzi że zastanawiał się czy nie wysłać tam ekipy osiłków, w celu sprowadzenia muzyka do Hiszpanii… Jednak zamiast tego, pozwolili mu spłodzić płynący, funkujący song.

Wśród muzyków którzy pomagali przy nagraniu, znalazł się kolumbijski trubadur – Jack Quiñonez, który pojawił się dopiero po nagraniu instrumentalnej wersji. Przyznacie, że dodaje on jednak niezaprzeczalny groove i rozleniwiający klimat do utworu.

Warto też sprawdzić stronę B tej 7″, na której znajduje się jazzowo-funkujący numer, dla którego argentyńskie usta zostały przyłożone do trąbki.

A. Fala Tanto [posłuchaj]
B. Fala Tan Poco [posłuchaj]

Pinnawela – Soulahili

Ben Westbeech – Welcome to the best years of your life

Ben Westbeech to DJ. Ale do tego faktu wrócimy później… Dla nas, ważniejsze jest obecnie to, że jest producentem i wokalistą, pochodzącym z Bristolu, a obecnie mieszkającym w Londynie. Edukowany jako wokalista i wiolonczelista, czerpie inspiracji głównie z muzyki latynoskiej, house’u, jazzu, czy hip hopu.

Historia jego “wypłynięcia” rozpoczyna się w chwili, gdy swój pierwszy singiel “So good today” wręcza koleżance w Londynie. Jakiś czas później znany Gilles Peterson, gra już ten numer w swojej audycji, a dwa miesiące później proponuje Benowi dołączenie do Brownswood Recordings. A album “Welcome To The Best Years Of Your Life” ukazuje się na tej właśnie wytwórni w marcu 2007.

Przyznam szczerze, że jego płytę nabyłem pod wpływem impulsu. Dopiero później poznałem historię z Gillesem i Brownswood. To co wtedy, przy zakupie, jak i obecnie urzeka mnie niesamowicie w płycie “Welcome To The Best Years Of Your Life” to bardzo udane mieszanie stylów, które Benowi udaje się wykonywać podczas całej płyty. I do tego z jaką finezją! Mamy melancholiczny broken beat, odrobinę nu jazzu. Mamy też drum’n'bassowy hit “Closer”, a nawet, “Get Silly” o bardzo mocno latynoskich korzeniach muzycznych. Jeżeli wyda Wam się, że znacie melodię z utworu “Gangstars Paradise” – to zgadza się. Z tym jedynie drobnym szczegółem, że Coolio również delikatnie mówiąc “zapożyczył” parę akordów od innego muzyka…

No ale wracając do Bena – wielce utalentowanego Brytyjczyka. Jego styl… to lekko melancholijne jazzowanie, teksty nakazują pozytywnie patrzeć w przyszłość, skupiać się na najważniejszych sferach życia – muzyce, miłości i przyjaciołach. Wokalnie, dominuje Ben, oraz Ben w chórkach. Nie uraczycie na płycie gościnnych występów Kolegów z branży. Ale może i lepiej… Zapewne następna płyta będzie dobrym pretekstem do współpracy.

Obecnie Ben jeździ po Świecie dając koncerty, jak i występując ze swoimi setami didżejskimi. Jego utwory są bardzo chętnie remiksowane, a gotowe remixy już, jak i wersje jak najbardziej oryginalne, równie chętnie są wkładane do toreb didżejskich na całym globie.

Szanowny Panie Ben… Witamy w najlepszym okresie życia.

1.			“Welcome”
2.			“So Good Today”
3.			“Get Silly”
4.			“Bright Future”
5.			“Nothing Else”
6.			“Gotta Keep On”
7.			“Taken Away From”
8.			“Grey Skies”
9.			“Stop What You’re Doing”
10.			“Dance With Me”
11.			“Get Closer” (feat Die)
12.			“Hang Around”
13.			“Pushrman”
14.			“In/Out”
15.			“Beauty”