Steinski – What does it all mean? 1983 – 2006 Retrospective

Im więcej będziemy analizować tą płytę i samą postać Steinskiego tym bardziej ironiczna okaże się ta cała historia…
Bezapelacyjnie jedna z osób które wpłynęły w olbrzymi sposób na historię muzyki stojącej za kulturą hiphopową, to producent telewizyjny, łamiący stereotyp koloru skóry muzyków tych brzmień.

Jako połowa duetu producenckiego Double Dee i Steinski, steve Stein siedział już dawno temu mocno w gatunku bawiąc się muzyką, wydając w roku 83cim “Lesson 1″ – numer który był stworzony na potrzeby konkursu… po prostu żeby wygrać gotówkę.

Nie ważne że twórcy nie byli wirtuozami w didżejowaniu. Całość złożyli z wykorzystaniem ośmiościeżkowego rejestratora i magnetofonów kasetowych. Ten sposób i efekt końcowy stworzył wręcz osobą tradycję i trend w hiphopie na reformatowanie istniejącego materiału, cięcie go i tworzenie nowej postmodernistycznej jakości.

Skąd inspiracje spytacie? Można je najłatwiej znaleźć w tym co to pokolenie oglądało w telewizji – 30sto sekundowe filmy instruktażowe, Ulica Sezamowa, szybkie przełączanie kanałów. To była recepta Steinskiego: podłóż beat, zmieniaj go kilka razy, żeby całość była atrakcyjna i mało nudna. Dorzuć parę znanych tematów muzycznych, ponaśmiewaj się z reklam telewizyjnych i politycznych wystapień… i powkurzaj prawników broniących praw autorskich…

Village Voice kiedyś napisał “Doskonałe utwory do tańca w klubie, których nie kupisz w sklepie!”.

Omar – The Remixes

Brytyjskiego Ambasadora Soulu – Omara – przedstawiałem na falach Szczecin.fm już wielokrotnie. Zawsze będzie mi się kojarzył z dopracowanymi do perfekcji zarówno muzycznie jak i wokalnie utworami z płyty „Sing If You Want To“.

Dźwięki na tej soulowej płycie pasują do siebie tak doskonale, że nawet nigdy nie pomyślałem że ktoś mógłby podjąc się ich „popsucia“ i zremiksowania na potrzeby parkietu klubowego.

Całe szczęście… za to psucie, w dobrym słowa znaczeniu, zabrali się profesjonaliści. Dekonstrukcji dokonali bowiem Andre Loodemann, który będzie w Szczecinie gościem za gramofonami 26go czerwca, oraz Henrik Schwarz. Tego drugiego będziemy mogli podziwiać podczas tegorocznej edycji Boogie Brain.

Płyta z remiksami została wydana przez niemiecką wytwórnię Peppermint Jam, zarządzaną przez Mousse T. I tak po kolei: „Lay It Down“ doczekał się deep houseowej wersji od Andre Lodemanna. Triad (kolaboracja producentów Henree, Bass Tikal i LF Flow) zabierają „Stylin“ na inny level, ze swoimi ciasnymi hi-hatami, przestrzennymi syntezatorami i… oczywiście – wokalami Omara.

Perełka klubowa – to remiks utworu „Feelling You“ ze Steviem Wonderem w wykonaniu Henrika Schwarza.

Polecam miłośnikom deep house z Niemiec i soulowego Omara z Wysp.

Seeed – Music Monks

Seeed to niemiecki band, założony w późnych latach 90tych. Cel – szerzyć mieszankę brzmień New Orleans, Dub i Hip Hop. Zespół składa się z jedenastu (!) osób, które na przestrzeni lat dotarły do świadomości muzycznej fanów reggae na całym świecie.

Dzięki czemu, spytacie?

Otóż to co mnie osobiście powala to riddim, nie tylko pochodzący od członków zespołu ale też od gości z Jamaiki.

Piosenka tytułowa – „Music Monks“ najłatwiej wpadająca w ucho urzekła mnie najbardziej. To pewnie przez skojarzenie z „Indian Flute“ Timberlanda. Wspólny mianownik to inspiracja dalekim środkowym wschodem. Dziwnie, ale poprawnie wypada tu połączenie niemieckiego i angielskiego tekstu. Poza tym imho szlagierem, mamy jeszcze ciekawsze „Respectness“, „Waterpumpee“, czy spokojny „Double Soul“.

Fanom reggae i tym których jeszcze do Seeed nie przekonałem, polecam na YouTube ich klip do utworu „Dickes B“, opowiadającego o zaletach życia w Berlinie.
Póki co… czekam na koncert Seeed, oczywiście w Berlinie.

Georgia Anne Muldrow & Declaime – SomeOthaShip (2010)

Jedna z najbardziej zapracowanych kobiet na scenie – Georgia Anne Muldrow – wydała wspólny album z Declaime’em.
O tym, czy style obu artystów pasują do siebie można dyskutować godzinami. Jednak na pewno na mnie ich głosy
połączone w tych kilku utworach zrobiły wielkie wrażenie.
Potwierdza to także singiel zatytułowany “Endure”, na którym gościnnie pojawiają się M.E.D. i Rapper Big Pooh.

Królowa Stones Throw Records – jak piszą blogi i serwisy internetowe, jest odpowiedzialna za większość podnoszących, energetycznych wstawek, jak i inspiracji w materiale na płycie  “SomeOthaShip”. Muldrow to kwistesencja tej kolaboracji, konsekwetnie wprowadzająca swoje pomysły w życie.

Georgia Anne Muldrow to amerykańska wokalistka i muzyk, nagrywająca dla wytwórni Stones Throw records. Jest ona pierwszą kobietą która znalazła się pod skrzydłami tej wytwórni i wydaje się być bliską przyjaciółką do kolegi z wytwórni – Dudley Perkinsa.

Jej ojciec to gitarzysta jazzowy Ronald Muldrow, jej matka to Ricke Byars-Beckwith – dyrektor muzyczny Agape Spiritual Center w Culver. Jej początki to kolaboracje z Platinum Pied Pipers, Sa-Ra i J*DaVey. Jest znana z gry na wielu instrumentach na swoich płytach. Często jej styl śpiewu to wolna forma w akopaniamencie muzycznym.

J. Dilla – Jay Stay Paid

Często nazywany “Ulubionym producentem, Twojego ulubionego producenta,” James Yancey był produktem swojego otoczenia. Jego matka, Maureen Yancey często wspomina, jak Dilla w wieku już trzech lat miał w zwyczaju usiąść na
podłodze przy swoim małym gramofonie i słuchać w kółko płyt Jamesa Browna.

Jego status poszukiwacza płytowych perełek oraz producenta który biorąc stare piosenki zamienia je w nową jakość nadały mu miano jednego z najbardziej utalentowanych producentów korzystających za sampli.

Jego najnowszy album pośmiertny Jay Stay Paid jest płytą powstałą pod skrzydłami Maureen “Ma Dukes” Yancey
i legendarnego producenta i bliskiego przejaciela Dilla  Pete Rock. Płyta to głównie instrumentale z puli niewydanych utworów. Album to również sporadycznie utwory z gościnnymi wokalistami. Mamy tu bowiem muzykę z wokalem z Lil ‘Fame z MOP, Black Thought, DOOM, Havoca z Mobb Deep, Raekwon i Detroiter’s Danny Brown, Phat Kat i Frank Nitty Franka’ n ‘Dank.

Ciekawostką jest konwencja płyty – po chwili możemy odnieść wrażenie że słuchamy programu radiowego. Czasami słyszymy dźwięki z faktycznego wywiadu radiowego z J Dilla. Wychowany w Conant Gardens, historycznej dzielnicy w Detroit, Dilla był członkiem-założycielem Slum Village i członkiem kolektywu hip-hopowego znanego jako The Ummah, który został założony w 1995 roku i stworzył klasyczne utwory dla A Tribe Called Quest, The Brand New Heavies, Janet Jackson i wielu innych. Jay Stay Paid (J $ P) jest zbiorem niewydanego bogactwa muzycznego, spuścizny i dziedzictwa po Dilli.

1. KJay FM Dedication
2. King
3. I Told Yall
4. Lazer Gunne Funke
5. In The Night (Owl N Out) – While you slept (I crept)
6. Smoke feat. Blu
7. Blood Sport feat. Lil Fame of M.O.P.
8. caDILLAc
9. Expensive Whip
10. Kaklow (Jump On It)
11. Digi Dirt feat. Phat Kat
12. Dilla Bot Vs. The Hybrid feat. Danny Brown & Constantine
13. Milk Money
14. Spacecowboy Vs. Bobble Head
15. Reality Check feat. Black Thought | Clean
16. On Stilts
17. Fire Wood Drumstix feat. DOOM
18. Glamour Sho75 (09)
19. 10,000 Watts
20. 9th Caller
21. Make It Fast Mega Mix (Unadulterated Mix) feat. Diz Gibran
22. 24K Rap feat. Havoc of Mobb Deep & Raekwon
23. Big City
24. Pay Day feat. Frank Nitty of Frank n’ Dank
25. See That Boy Fly feat. Illa J & Cue D
26. Coming Back
27. Mythsysizer
28. KJay and We Out

Łona i Webber – Insert EP recenzja

Zawsze zastanawiałem się, czy szczeciński raper Łona, podoła ze swoimi językowymi ekwilibrystykami przy zdecydowanie szybszym tempie, niż przy rytmie standardowego hip hopu. No i proszę, okazuję się że Adam odnajduje się również przy estetyce prawie drum’n’bassowej… bo temu gatunkowi najbliższy jest moim zdaniem utwór tytułowy z „INSERT EP“ z Asfalt records. Po około rocznej przerwie – po wydaniu “Absurd i Nonsens” ma więc miejsce premiera INSERTU w czerwcu 2008.

Na płycie znajduje się sześć tracków, w których gościnnie pojawiają się Smarki i Paco. Płyta dostępna także w wersji winylowej (1LP). Ukazuje się również bardzo specjalna edycja w ograniczonym nakładzie ze specjalnym INSERTEM. Do nabycia tylko na www.dobrzewiesz.net.

Wyjątkowość płyty, poza zawartością muzyczną i tekstową, to ten osobliwy insert… który wydaje się być prześmiewczym ukłonem w stronę wydawców dodających na przykład film akcji do gazetki o niemowlakach.

Moje prywatne faworyty, to oczywiście – jak dla miłośnika drum’n'bassu – trochę szybszy niż zwykle w produkcjach Webbera – “Insert”, oraz “Co to będzie” w którym Łona i gościnnie Paco podejmują trudny temat wychowania młodzieży.

Webber natomiast jak zwykle już idealnie odnalazł złoty środek pomiędzy bogactwem dźwięków a przestrzenią i ciszą pomiędzy nimi.

1. Insert
2. Bumbox
3. Świat jest pełen filozofów (ft. Smarki)
4. Co to będzie (ft. Paco)
5. Nic tu po nas (pamięci Jacka Kaczmarskiego)
6. Nie zostało nic

Pinnawela – Soulahili

Omar – Sing (If You Want To)

Równo rok temu już, wybierając się zupełnie rekreacyjnie do Londynu, moja przenośna porcja muzyki na drogę została poważnie odświeżona. Wtedy akurat, był to album Ushera, parę setów didżejskich od znajomych – w tym – rewelacyjnie rewolucyjny dj Snack. Ale dziś właśnie, dojrzałem chyba w końcu, żeby napisać o płycie artysty, którego twórczość towarzyszy mi nadal. Omar i Sing (If You Want To), to olbrzymia porcja pozytywnych hip hopowo – soulowych wibracji, z wysp. Historia tej postaci jest dość niesamowita, a zarazem chyba dość codzienna, jak przystało na muzyka. Otóż płyta “Sing” jest owocem pięcioletniej przerwy Omara, podczas której zbudował od podstaw swoje studio, założył własną wytwórnię no i oczywiście… koncertował jak szaleniec.

W kwietniu 2006 roku, oficjalnie na rynku pojawił się więc kolejny, dojrzały, przemyślany album “Sing (If You Want To)”. Wytwórnia, to Ether Music. Od pierwszych utworów – jak nastrojowy “Lift Off” – czuć emocje, towarzyszące artyście. Nie jest to kiczowaty r’n'b, czy ckliwy pseudo soul. Równie roztapiający jest tytułowy “Sing (If You Want To)“, w którym możemy usłyszeć delikatną, kobiecą rękę (głos?) Angie Stone, która w przeszłosci nie raz wymieniała Omara w licznych wywiadach, a nawet nagrała swoją wersję jego utworu “Little Boy”. Angie pojawia się również na bardziej funkującym “Stylin‘”.

Współpraca Omara z Commonem podczas nagrywania “Electric Circus”, była pewnie dobrym pretekstem, aby teraz, zwrócić się o pomoc do “świadomego hip hopowca”.

Wracając do Pań – wspaniała Estelle, wspiera Omara w “Lay It Down“, a świeża JC Bentley płynie w uroczy sposób razem z “Be A Man”, który wydaje się być utworem o mocno latynoskich inspiracjach. No właśnie, inspiracje.

Dla olbrzymiej chyba liczby muzyków, wspaniałą inspiracją jest Stevie Wonder. A Omar, trzeba to przyznać, musi mieć mówić o niesamowitym szczęściu. No bo nie każdemu, Stevie mówi – “Stary, od kiedy usłyszałem “There’s Nothing Like This back” jestem Twoim fanem. Jeżeli będziesz potrzebował mojej pomocy – daj cynk.”. I tak po 14stoletnim oczekiwaniu, pewnego dnia Stevie dzwoni i oznajmia że jest w Mieście, a wynikiem gorącej jam session, jest utwór mega funkujący kocur “Feeling You“.

Omar towarzyszył mi podczas dość emocjonującej podróży do Londynu, teraz jest u mnie w domu kilka razy w miesiącu. Czasami zanim wyjdę do klubu, lub jak zwijam się rano do pracy. Wy dajcie szansę dojrzałemu wokaliście i producentowi ze znajomościami w branży i wpuście go do domu a nie zawiedziecie się i tak jak ja, zostaniecie jego fanami. Aha. Gratulacje z powodu narodzin dwóch bliźniaków Panie Omar.

Christina Aguilera & Beyonce – AINT NO / DEJA VU

(promo)
“Fresh reworks for the ones in need…”
Soulhustler, Melvin, Illbad, Rumbero, to ekipa przypadkiem znaleziona na majspejsie.
Producenci z U.K. zabrali się za dwa numery, w originale pochodzące od pięknych królewien sceny r’n'b.
“Ain’t no” Christiny w wersji Soulhustler, to mocno latynosko-funkowa rozgrzewka. Po chwili dołącza głęboki groove z bardzo przyjemnym pianinem. Jednak zdecydowanie, tipem tej płyty i utworem z etykietą “dobry kocur” jest “Afro seen” czyli Beyonce w szaleńczym brokenbeat’owym remiksie. Ten numer, ten właśnie, zdaje się być typowym przykładem zabawnej sytuacji, w której remiks, jest stanowczo lepszy i bardziej porywający od orginału.

Jazzanova/Various Artists – … mixing

(Sonar Kollektiv Germany)
Gdzies pomiędzy byciem remiksowanym i robieniem remiksów, w umysłach członków Jazzanovy powstał pomysł zrobienia mix cd. Kompilacja ukazała się również na winylu, zarówno jako promo jak i oficjalny release. Powodów, dla stworzenia mix tape’a jest wiele. Najbardziej oczywistym z nich są prośby “zróbcie nam mix tape”, oraz sam fakt… że od klubów i dj-owania wszystko to się zaczęło.
W skrócie:
“And this is it: it’s our taste, it’s what we do, it’s what we’re all about.” (Jazzanova)
Na płycie (tej winylowej), znaleźć można międzyinnymi genialne r’n'b – Jill Scott (A Long Walk, wspaniały numer który wspaniale nadaje się na chillout, mój TIP zresztą), retro-disco hit z 82′ od Carol Williams – Cant’ Get Away (from Your Love), deep house z górnej półki czyli Slope (Mousse), i słoneczne broken beaty – Sirius Mo “U-Again”.
Jest to jedna z TYCH kompilacji, które zapewne będą grane w barach, modnych restauracjach, loungach.
Fakt ten oczywiście nie przeszkadza wplatać jej elementy do swojego party mixu.
Warto dodać, że część utworów została nagrana specjalnie dla tej kompilacji.
Świetna selekcja. Jak zawsze.

TIMBALAND & MAGOO – Under Construction 2

(Umvd Labels)
Ten koleś, który z resztą całkiem zasłużenie przechwala swoje producenckie umiejętności i gust to Timothy Z. Mosley.
Producent, raper, kompozytor, który urodził się w 1971 roku zaciera granice pomiędzy hip hopem, r’n'b i muzyką taneczną. Nie raz już stało się, że muzyczna przestrzeń którą swoją produkcją stworzył Timbaland, przyćmiła produkt marketingowy, jakim byli wokaliści, dla których utwór był pisany.
To dzięki ciekawym aranżacjom, unikatowym instrumentom i orgyinalnym samplom, zdobył uznanie i możliwość współpracy z Jay-Z, Justinem Timbarlakiem, Nelly Furtado czy Missy Elliot.
Na płycie możemy znaleźć przekrój możliwości i stylów muzycznych Timbalanda – od nastrojowych Indian Flute z Raje Schwari i genialną melodią lub samplem fletu, przez bujający Leavin’ z Attitude (opowieść o ciągle podróżujących raperach…), po genialne połączenie elektronicznych brzmień, ze znanym z Harbiego Hancocka samplem “scratch” i mocno kopiącym w dupę bitem. wszystko subtelne, ale wyciągające na parkiet, poskładane, dopasowane, ale mimo to hulaszcze, i szalone.
Timba dodał do tego “Naughty Eye” z Sebastianem i Schwari – prawie pełnoprawny, imprezowo-reggeatonowy numer, oraz “N 2 Da Music” ze słodką Brandy, i dostaliśmy w efekcie świetną płytę “Under Constuction 2″, która moim zdaniem powinna być “a must have” na liście początkujących producentów, fanów hip hopu lub r’n'b, czy po prostu tych którzy cenią dobre, nie oczywiste dźwięki.

SISTARS – Inspiration / My Music

(Compost)
Europa jest w euforii.
Nakładem nobliwego Compostu, ukazały się oryginały i remiksy utworów Pań Przybysz poczynione przez ekipę Niewinni Czarodzieje.
Kolaboracja zdobywczyń nagrody MTV za “Najlepszy Pop” oraz docenianych od lat producentów i didżejów zaowocowała czarnym krążkiem na niemieckiej wytwórni, której nie wstydziłby się chyba nie jeden z europejskich, jeżeli nie światowych wykonawców nowoczesnej muzyki elektronicznej.
Rzadko kiedy, remiks, przywyższa kunsztem, inowacją, świeżością i “parkietowym feelingiem” ścieżkę orginalną.
Znacie “orydżynale” z radia i koncertów. Bywalcy imprez czy to z Wullą, Family Groove, Kovalem, Jerrym, czy też z samym Enveem z Niewinnych, znają też dobrze “Inspirations” Innocent Sorcerers remix. Ten parkietowy szlagier to szalona fuzja house’u, broken beats, 2stepu (!) poprzez którą Niewinni, sztukę remiksowania, wynieśli “to another level”. Druga strona placka czarnego, z “My music” to orginał – czyli ciepły, bujający song który już stał się hitem, oraz mocno jazzowy remiks Innocent Sorcerers, z dodatkowymi wersami rapu.

Various Artists – JoNouDet

(JuNouDet)
21 pozycji… które pokazują wszechstronność i świeżość polskiego hip hopu. NumerRaz, Chłopaki z ferajny, Łona, DJ FEEL-X, DJ Eprom, DJ Twister, Dinal i Lilu, Tymon i wiele innych… Mój zdecydowany faworyt to płynąca i ciepła produkcja – “Czuję się klawo” Dinala i Lilu. Posłuchajcie jak ta dziewczyna śpiewa i spróbójcie się nie roztopić… Ah. Edycja limitowana. Wytłoczono 300 płyt, z czego na sprzedaż poszło 150. Niestety pierwsze tłoczenie było wadliwe na dwóch ścieżkach. I tu pozytywne zaskoczenie – wytwórnia zaproponowała że dośle poprawioną wersję.
Szacun.