AtJazz – For Real

AtJazz – For Real

Kiedyś na mojej półce z płytami dominował mocno deep house. Wtedy w lekki stan podgorączkowy  wprowadzało mnie wszystko co miało w swojej nazwie „Atjazz“ czy „atjazz remix“.

A tak na prawdę dopiero nie dawno dowiedziałem się przypadkiem, że Martin Iveson – czyli dj i producent kryjący się pod pseudonimem AtJazz, zaczynał zupełnie innej storny… bo od tworzenia ścieżki dźwiękowej do gier.

Pamiętacie genialną serię gier o Tomb Riderze? Tak… wspaniała grafika, wspaniała bohaterka ;) to właśnie w firmie odpowiedzialnej za tą grę, pierwsze kroki stawiał Martin.

Praca przy produkcji gier komputerowych dawała chleb, ale pewnie nie do końca dawała artystyczne spełnienie. Martin bowiem postanowił rozwinać się dalej muzycznie i założył własną wytwórnię – Mantis. Jego pierwsze wydawnictwo to epka „Story“. Doskonała reakcja publiczności na tą płytę dała w efekcie wydanie pełnego albumu.

AtJazz trzyma poziom nadal po dziś dzień. Czego efektem jest „For Real“. Płyta jest zbiorem ciekawych wydanych obecnie remiksów hitu z roku 2006 – utworu „For Real“. Nie jest to jednak prosty „upgrade“.

Na płycie mamy zarówno zaproszenie na deep house’owy parkiet, jak I wersję bardziej downtempo (Si Tew). Nowy nastrój w starym ale jarym „For Real“ z 2006 roku odnajdziemy też w niemieckiej broken beatowej wersji.

Didżejom pozostawiam do wyboru którą wersję „For Real“ umieszczą na gramofonach… u mnie będzie to jednak chyba nadal orginał z przed kilku lat.

SPACE RANGER – Superstring EP

Love Monk to wytwórnia którą często prezentuję w Winylowych. Czy to z powodu pięknych okładek płyt zaprojektowanych przez naszego rodaka – Animisiewasz, czy też po prostu z powodu świetnej i bardzo różnorodnej muzyki pochodzącej z wytwórni. Czas na kolejnego artystę z wytwórni Love Monk.

Space Ranger pochodzi z gwiazd. Dokładnie mówiąc… pochodzą z gwiazd. Jest to trio, ze studiem w Stuttgarcie i bogatym doświadczeniem i bezkresną miłością do muzyki. Ich poprzednie maski i przebrania to remiksy twórczości takich artystów jak Kool and The Gang, Sugababes czy Kurtis Blow, ale teraz, są absolutnie skupieni na nowym projekcie.

Członkowie zespołu zajmują się produkcją muzyki i miksowaniem płyt już od wielu wielu lat… Rozpoczynali kariery didżejskie w latach 80tych/90 tych. Dlatego też czuć w ich brzmieniu inspirację deepowym brzmieniem klubów z tamtych lat. Poprzez połączenie wyszukanych umiejętności producenckich, olbrzymiej bazy sprzętowej w postaci analogowych syntezatorów i doświadczenia w efekcie porusza tłumy! Panowie swobodnie wykorzystują też bogatą bibliotekę sampli pochodzodzących z old-school dance, disco czy soul.
Efekt? Wyszukane brzmienie house i disco. Nowoczesne disco. Wiedza to siła. A Space Ranger to świeża moc na parkiecie.

METRO AREA – Metro Area

Okej… Wiem, płyta z 2002 roku. Ale, warto do niej powrócić, przesłuchać, przetestować zarówno w środowisku klubowym jak i w słuchawkach w Parku Kasprowicza. Dlaczego? Metro Area wystąpi bowiem na tegorocznym festiwalu Audioriver w Płocku.
Metro Area to Morgan Geist i Darshan Jesrani. Po wydaniu kilku epek na 12”, w końcu wypuścili pierwszy album pod tytułem… Metro Area w 2002. Metro Area jako duet producencki narodził się z miłości do starych brzmień r&b, boogie czy disco w połączeniu z najnowszym techno i house. Metro Area przypomina przepełnione soulem eksperymenty z pierwszymi klubowymi klasykami mieszając instrumenty na żywo z elektroniką.
Po ponad roku grania w klubach w New Jersey i Manhattanie, MA wypłyneli na scene w 1999 roku z debiutem “Atmosphrique”. Ten singiel i wiele innych hitów znanych Wam na pewno z setów didżejskich Family Groove, Formacji, Offpopu możecie mieć w domu, na półce z płytami.
Wśród sprawdzonych klasyków nowoczesnych parkietów klubowych świata, na płycie Metro Area znalazły się niebezpieczna Miura, Pina, porywający Orange Alert, Cought Up, czy Machine Vibes.
Kochasz brzmienie Nowego Jorku i disco? Kup płytę „Metro Area”, a w sierpniu jedź na Audioriver.

Omar – The Remixes

Brytyjskiego Ambasadora Soulu – Omara – przedstawiałem na falach Szczecin.fm już wielokrotnie. Zawsze będzie mi się kojarzył z dopracowanymi do perfekcji zarówno muzycznie jak i wokalnie utworami z płyty „Sing If You Want To“.

Dźwięki na tej soulowej płycie pasują do siebie tak doskonale, że nawet nigdy nie pomyślałem że ktoś mógłby podjąc się ich „popsucia“ i zremiksowania na potrzeby parkietu klubowego.

Całe szczęście… za to psucie, w dobrym słowa znaczeniu, zabrali się profesjonaliści. Dekonstrukcji dokonali bowiem Andre Loodemann, który będzie w Szczecinie gościem za gramofonami 26go czerwca, oraz Henrik Schwarz. Tego drugiego będziemy mogli podziwiać podczas tegorocznej edycji Boogie Brain.

Płyta z remiksami została wydana przez niemiecką wytwórnię Peppermint Jam, zarządzaną przez Mousse T. I tak po kolei: „Lay It Down“ doczekał się deep houseowej wersji od Andre Lodemanna. Triad (kolaboracja producentów Henree, Bass Tikal i LF Flow) zabierają „Stylin“ na inny level, ze swoimi ciasnymi hi-hatami, przestrzennymi syntezatorami i… oczywiście – wokalami Omara.

Perełka klubowa – to remiks utworu „Feelling You“ ze Steviem Wonderem w wykonaniu Henrika Schwarza.

Polecam miłośnikom deep house z Niemiec i soulowego Omara z Wysp.

Nekta – “Storybook”

Nekta to duet – wokalistka Nathalie Schaefer i producent Gyso Hilger. Od lat dzieciństwa są przyjaciółmi, połączonymi przez miłość do muzyki.  Po nagraniu płyty z amerykańskimi piosenkami świątecznymi dla znajomych, w 2001 powstał pomysł aby samodzielnie pisać i tworzyć piosenki. Po eksperymentach trwających kilka miesięcy – powoli wyłoniło się końcowe brzmienie. Sukcesywnie pracowali co raz więcej, co dało w efekcie utwory “Wild girls” oraz “Granted”.
Electro-klubowo-jazzowy duet Nekta narodził się.

Dzięki subtelności, czujności i konsekwencji powstał album z trzynastoma utworami – cztery lata od startu prac.
W czasie kiedy Gyso skupiał się na całonocnych sesjach nagraniwoych, przeglądając setki płyt winylowych, klikając tysiące razy w komputerze, profesjonalna wokalistka Nathalie stworzyła urocze melodie dla swoich wokali.

Droga ze studia prowadziła wprost na scenę. Razem z przyjaciółmi ze scen jazzowych z Darmstadt i Mannheim, Nekta
wkroczyła na scene muzyki granej na żywo, debiutując w La Java w Darmstadt w Maju 2005.

Album “Storybook” został wydany w marcu 2006.

Dyskografia:

2009     Nekta – Storybook     CD/Digital
2009     Nekta – I Know A Girl     Digital
2009     Nekta – Here´s Us     Digital
2006     Nekta – Guess Who     12″/Digital
2006     Nekta – Water The Flowers     CD / Digital
2006     Nekta – History Is Pershaped     12″/Digital
Remixy
2008     Mop Mop – Kiss of Kali – Nekta Remix     EP

Moodymann – Black Mahogani II

Wspaniała płyta ponownie dostępna i znowu “back in stock”. W końcu uzyskuje ona jednak pełnoprawne wydawnictwo. Majestatyczny jazz prosto z nagrań Kenny Dixon Juniora. Nareszcie olbrzymia grupa fanów ma na czym zawiesić ucho…

Głównym filarem płyty “Black Mahogani II” jest osiemnastominutowy “When She Follows” będący tak naprawdę spojrzeniem w muzyczną przeszłość do lat 70tych. Pocięte werble, zapętlony akustyczny bas, pianino, i saksofon w oddali. Wszystko zapakowane w głęboki soulowy wokal. Pierwsze skojarzenie – zespół Gila Scotta Herona w 1970.

Wszystkie utwory – razem z “Dirty Little Bonus Beats” oraz “When She (Reprise)” to w 100% ekskluzywne kompozycje.
Ta płyta to przymusowa pozycja w płytotece miłośników jazzu i muzyki elektronicznej. Oraz Moodymanna i wytwórni Peacefrog.

1 When She Follows (Original 18 Minute Version) (18:00)

2 Rectify (7:25)

3 Dirty Little Bonus Beats (3:24)

4 When She (Reprise) (4:11)

Incognito – Love X Love Who Needs Love Remixes

Myślisz – Incognito – mówisz – pasja jednego człowieka i koloryt muzyczny wielu członków zespołu… Ta pasja, ten sen, to marzeni Jean-Paula ‘Bluey’ Maunicka.
Od czasu powstania zespołu – czyli roku 1981, wielu muzyków kształtowało brzmienie Incognito. Raczej bez koncentrowania się na indywiduach, każdy jest równomiernie nagradzany za swój wkład. Jak mówi sam Bluey, to promuje i zachęca muzyków a z drugiej stronie uczy nas pokory i dzielenia się, czego często brakuje w innych zespołach.

Żeby oddać hołd wszystkim którzy “przewinęli się” przez zespół, postanowiliśmy sprawdzić dokładnie kto za co był lub jest odpowiedzialny:

Główni wokaliści
Christopher Ballin, Chyna, Imaani, Dianna Joseph, Jocelyn Brown, Joy Malcolm, Karen Bernod, Kelli Sae, Linda Muriel, Mark Anthoni, Maysa Leak, Pamela Anderson, Xavier Barnett

Chórki
Barry Stewart, Bernita Turner, Charlise Rockwood, Claudia Fontaine, Elizabeth Gray, Elizabeth Troy, Lennox Cameron, Ogadinma Umelo, Paul Lewis, Ray Simpson, Sarah Brown, Sophia Jones, Valerie Etienne, Veronique DeMargary

Gitary
Jean-Paul ‘Bluey’ Maunick

Bas
Alpheus Little, Julian Crampton, Paul ‘Tubbs’ Williams, Randy Hope-Taylor

Klawisze
Gary Sanctuary, Graham Harvey, Jim Watson, Michael Gorman, Peter Hinds, Ski Oakenfull

Perkusje
Andy Gangadeen, Gavin Harrison, Matthew Stuart, Richard Bailey, Chris Joris, Daniel Sadownick, Karl Vandenbossche, Louis Jardin, Maxton ‘Gig’ Beesley Jr., Snowboy, Thomas Dyani-Akuru

Trąbki
Alexander Pope Norris, Anthony Kadleck, Basilo Marquez, Dominic Glover, Donald Downs, Duncan McKay, Gerard Presencer, Greg Gisbert, Julio Enrique Padron, Kevin Robinson, Tim Hagans

Saksofony
Adrian Ravell, Bud Beadle, Chris DeMargary, Denys Babtiste, Ed Jones, Irving Acao, Jason Yarde, Patrick Clahar, Ray Carless, Roman Filiu, Ronnie Cuber, Snake Davies, Tim Ries

Flety
Ken Hitchcock, Ed Xiques, Rowland Sutherland

Trombone
Adrian Fry, Avi Lebo Leibovich, Charles Gordon, Fayyaz Virji, Jimmy Bosch, Mark Nightingale, Matt Coleman, Michael Davies, Richard Edwards, Winston Rollins

Programowanie
Alex Rizzo, Daniel ‘Venom’ Maunick, Ray Hayden, Richard Bull, Simon Cotsworth, Tyrrell

Strings

Aaron Stowlow, Alexander Vselensky, Barry Finclair, Diane Monroe, Ellen Blair, Elliot Rosoff, Ivan Hussey, Jean Ingraham, Kurt Briggs, Kurt Coble, Marion Pinheiro, Marshall Coid, Ming Yeh, Myra Segal, Paul Woodiel, Rebekah Johnson, Rudy Perrault, Sandra Billingslea, Sanford Allen, Sara Loewenthal, Sheila Reinhold, Stanley Hunte, Stephen Hussey, Winterton Garvey, Xin Zhao, Yolisa Phale, Yuri Vodovoz

Głosy
Carlos ‘Soul Slinger’, Claudia Rey, People of the Earth

Tyle o zespole… dorobek którego został zremiksowany na nowo. No bo jeszcze bardziej latynoski charakter ma “Cada Dia” (Day By Day) w remiksie Yukihiro Fukutomi.

Can’t Get You Out of My Head w remiksie the Trunkfunk Remix, to z kolei wolniej bujający utwór przypominający mi swoim rytmem “The Child” Alexa Gophera. Rytmem, ale na pewno nie wokalem. Mocnym , zdecydowanym, za kobiecym – więc wysublimowanym zarazem. Numer piąty czyli “Who needs love” w wersji L.B.B. Emeralda rozpoczyna się pętlą perkusyjną niezmiernie przypominającą dźwięki pochodzące z płyt De La Soul. Później już jednak dzięki miękkim klawiszom, utwór staje się bardziej “mellow”. Trąbki natomiast budzą nas od czasu do czasu z tego rozluźnienia jazzy-house…

Zupełnie inna historia ma miejsce w przypadku deep’owego Incognito w “Byrd Plays”. Z resztą, sama nazwa wykonawcy – Deep Sky – daje do myślenia. Powtarzające się, lekko nawet monotonne akordy, przeplatane delikatnym stukotem bębenków i rozleniwionymi chórkami z ciągle obecnym echem. To w skrócie właśnie Byrd Plays, który idealnie nadaje się na muzyczne tło do chilloutu nad morzem.

Orzeźwienie przychodzi bardzo szybko… w postaci Stone Cold Heart gdzie Soul Bossa Trio spotyka Dazzle-T & Quicky Remix. Początkowe downtempo, przeradza się w jazzowo-drum’n'bassową bombę z opóźnionym wokalem. Tutaj dopiero można chyba dostrzec jak bardzo urokliwym do remiksowania materiałem są utwory Incognito. Wszystko płynie, kolejne takty idealnie pasują do poprzednich, są ich rozwinięciem, wokalistki jedynie dodają muzyce pieprzu, nie zakłócając zupełnie przyjemności słuchania.