AtJazz – For Real

AtJazz – For Real

Kiedyś na mojej półce z płytami dominował mocno deep house. Wtedy w lekki stan podgorączkowy  wprowadzało mnie wszystko co miało w swojej nazwie „Atjazz“ czy „atjazz remix“.

A tak na prawdę dopiero nie dawno dowiedziałem się przypadkiem, że Martin Iveson – czyli dj i producent kryjący się pod pseudonimem AtJazz, zaczynał zupełnie innej storny… bo od tworzenia ścieżki dźwiękowej do gier.

Pamiętacie genialną serię gier o Tomb Riderze? Tak… wspaniała grafika, wspaniała bohaterka ;) to właśnie w firmie odpowiedzialnej za tą grę, pierwsze kroki stawiał Martin.

Praca przy produkcji gier komputerowych dawała chleb, ale pewnie nie do końca dawała artystyczne spełnienie. Martin bowiem postanowił rozwinać się dalej muzycznie i założył własną wytwórnię – Mantis. Jego pierwsze wydawnictwo to epka „Story“. Doskonała reakcja publiczności na tą płytę dała w efekcie wydanie pełnego albumu.

AtJazz trzyma poziom nadal po dziś dzień. Czego efektem jest „For Real“. Płyta jest zbiorem ciekawych wydanych obecnie remiksów hitu z roku 2006 – utworu „For Real“. Nie jest to jednak prosty „upgrade“.

Na płycie mamy zarówno zaproszenie na deep house’owy parkiet, jak I wersję bardziej downtempo (Si Tew). Nowy nastrój w starym ale jarym „For Real“ z 2006 roku odnajdziemy też w niemieckiej broken beatowej wersji.

Didżejom pozostawiam do wyboru którą wersję „For Real“ umieszczą na gramofonach… u mnie będzie to jednak chyba nadal orginał z przed kilku lat.

Maddslinky – Special EP

Nowe wydawnictwo pochodzenia Tru Thoughts to absolutne połączenie talentów gwiazd nowoczesnej sceny muzycznej które przez najbliższe miesiące będzie pojawiało się na pewno na parkietach wielu klubów!

Maddslinky (nagrywający też pod pseudonimem Ruffcut Bias, Zed Bias czy Phuturistix) wchodzi na scenę którą rządzą producenci house’owi i kosi konkurencję!

Cięcie wykonane jest z niebywałą precyzją, a miecz wykuty z kunsztem wieloletniego doświadczenia ma dwa ostrza: genialną muzykę Maddslinky i wspaniały soulowy wokal Omara. Tytuł tego dzieła to “Special”.

Dla mnie już sam fakt że śpiewa na tej ep-ce fantastyczny Omar, którego przedstawiałem Wam w Winylowych bardziej jako wokaliste soulowego jest już wystarczającym bodźcem do kupienia płyty.

Katalizatorem dodatkowym natomiast jest chirurgiczna precyzja producencka, o której wspominałem parę linijek wcześniej. I jakby tego było mało dostajemy na płycie EP gwiazdozbiór remiksujących – MJ Cole, Chimpo, Atjazz, Toddla T i Simbad.

Płyta ta otrzymała certyfikat “Płyty którą możesz kupić swojemu DJ-owi” nadawany przez Instytut Tych Co Się Znają.

Dodaj]]> http://www.winylowe.com/gatunki_recenzowanych_plyt/house/2010/10/06/maddslinky-special-ep/feed/ 0 http://www.winylowe.com/gatunki_recenzowanych_plyt/house/2010/07/14/space-ranger-superstring-ep/ http://www.winylowe.com/gatunki_recenzowanych_plyt/house/2010/07/14/space-ranger-superstring-ep/#comments Wed, 14 Jul 2010 20:51:24 +0000 Marcin Kowalik http://www.winylowe.com/?p=1826 Wiadomosc z serwisu winylowe.com

SPACE RANGER – Superstring EP

METRO AREA – Metro Area

Okej… Wiem, płyta z 2002 roku. Ale, warto do niej powrócić, przesłuchać, przetestować zarówno w środowisku klubowym jak i w słuchawkach w Parku Kasprowicza. Dlaczego? Metro Area wystąpi bowiem na tegorocznym festiwalu Audioriver w Płocku.
Metro Area to Morgan Geist i Darshan Jesrani. Po wydaniu kilku epek na 12”, w końcu wypuścili pierwszy album pod tytułem… Metro Area w 2002. Metro Area jako duet producencki narodził się z miłości do starych brzmień r&b, boogie czy disco w połączeniu z najnowszym techno i house. Metro Area przypomina przepełnione soulem eksperymenty z pierwszymi klubowymi klasykami mieszając instrumenty na żywo z elektroniką.
Po ponad roku grania w klubach w New Jersey i Manhattanie, MA wypłyneli na scene w 1999 roku z debiutem “Atmosphrique”. Ten singiel i wiele innych hitów znanych Wam na pewno z setów didżejskich Family Groove, Formacji, Offpopu możecie mieć w domu, na półce z płytami.
Wśród sprawdzonych klasyków nowoczesnych parkietów klubowych świata, na płycie Metro Area znalazły się niebezpieczna Miura, Pina, porywający Orange Alert, Cought Up, czy Machine Vibes.
Kochasz brzmienie Nowego Jorku i disco? Kup płytę „Metro Area”, a w sierpniu jedź na Audioriver.

Omar – The Remixes

Brytyjskiego Ambasadora Soulu – Omara – przedstawiałem na falach Szczecin.fm już wielokrotnie. Zawsze będzie mi się kojarzył z dopracowanymi do perfekcji zarówno muzycznie jak i wokalnie utworami z płyty „Sing If You Want To“.

Dźwięki na tej soulowej płycie pasują do siebie tak doskonale, że nawet nigdy nie pomyślałem że ktoś mógłby podjąc się ich „popsucia“ i zremiksowania na potrzeby parkietu klubowego.

Całe szczęście… za to psucie, w dobrym słowa znaczeniu, zabrali się profesjonaliści. Dekonstrukcji dokonali bowiem Andre Loodemann, który będzie w Szczecinie gościem za gramofonami 26go czerwca, oraz Henrik Schwarz. Tego drugiego będziemy mogli podziwiać podczas tegorocznej edycji Boogie Brain.

Płyta z remiksami została wydana przez niemiecką wytwórnię Peppermint Jam, zarządzaną przez Mousse T. I tak po kolei: „Lay It Down“ doczekał się deep houseowej wersji od Andre Lodemanna. Triad (kolaboracja producentów Henree, Bass Tikal i LF Flow) zabierają „Stylin“ na inny level, ze swoimi ciasnymi hi-hatami, przestrzennymi syntezatorami i… oczywiście – wokalami Omara.

Perełka klubowa – to remiks utworu „Feelling You“ ze Steviem Wonderem w wykonaniu Henrika Schwarza.

Polecam miłośnikom deep house z Niemiec i soulowego Omara z Wysp.

Pawel – Pawel, 2010, Dial records

Kilka lat było potrzebne Pawłowi Kominkowi aby wydać swój pierwszy pełnowartościowy album, jako “Pawel”. Ale z drugiej strony – on nigdy nie przejmował się przestojami czasowymi. Jego kariera didżejska rozpoczęła się w Niemczech w latach 90. Wydawanie muzyki rozpoczął pod pseudonimem Turner w roku 1997, a prawdziwe sukcesy zaczął odnosić w roku 2000, pomagając w tworzeniu wytwórni płytowej Dial, mającą siedzibę w Hamburgu. Założyciele – Kominek, Carsen Jost i Peter Kersten alias Lawrence, zawsze skupiali się na takim minimal techno, które kochali.

Ta płyta właściwie nie ma słabych punktów – perfekcyjnie zrealizowana, pomysłowo zaaranżowana, logicznie ułożona, zachwyca swym wyszukanym nastrojem i elegancją brzmień. Wspaniałe podsumowanie dziesięciu lat działalności niemieckiego producenta.

Nagrodą jest fakt że “Pawel” może być spokojnie postawiony na półce z etykietką “najciekawsze pozycje wytwórni DIAL”.

Nekta – “Storybook”

Nekta to duet – wokalistka Nathalie Schaefer i producent Gyso Hilger. Od lat dzieciństwa są przyjaciółmi, połączonymi przez miłość do muzyki.  Po nagraniu płyty z amerykańskimi piosenkami świątecznymi dla znajomych, w 2001 powstał pomysł aby samodzielnie pisać i tworzyć piosenki. Po eksperymentach trwających kilka miesięcy – powoli wyłoniło się końcowe brzmienie. Sukcesywnie pracowali co raz więcej, co dało w efekcie utwory “Wild girls” oraz “Granted”.
Electro-klubowo-jazzowy duet Nekta narodził się.

Dzięki subtelności, czujności i konsekwencji powstał album z trzynastoma utworami – cztery lata od startu prac.
W czasie kiedy Gyso skupiał się na całonocnych sesjach nagraniwoych, przeglądając setki płyt winylowych, klikając tysiące razy w komputerze, profesjonalna wokalistka Nathalie stworzyła urocze melodie dla swoich wokali.

Droga ze studia prowadziła wprost na scenę. Razem z przyjaciółmi ze scen jazzowych z Darmstadt i Mannheim, Nekta
wkroczyła na scene muzyki granej na żywo, debiutując w La Java w Darmstadt w Maju 2005.

Album “Storybook” został wydany w marcu 2006.

Dyskografia:

2009     Nekta – Storybook     CD/Digital
2009     Nekta – I Know A Girl     Digital
2009     Nekta – Here´s Us     Digital
2006     Nekta – Guess Who     12″/Digital
2006     Nekta – Water The Flowers     CD / Digital
2006     Nekta – History Is Pershaped     12″/Digital
Remixy
2008     Mop Mop – Kiss of Kali – Nekta Remix     EP

Moodymann – Black Mahogani II

Wspaniała płyta ponownie dostępna i znowu “back in stock”. W końcu uzyskuje ona jednak pełnoprawne wydawnictwo. Majestatyczny jazz prosto z nagrań Kenny Dixon Juniora. Nareszcie olbrzymia grupa fanów ma na czym zawiesić ucho…

Głównym filarem płyty “Black Mahogani II” jest osiemnastominutowy “When She Follows” będący tak naprawdę spojrzeniem w muzyczną przeszłość do lat 70tych. Pocięte werble, zapętlony akustyczny bas, pianino, i saksofon w oddali. Wszystko zapakowane w głęboki soulowy wokal. Pierwsze skojarzenie – zespół Gila Scotta Herona w 1970.

Wszystkie utwory – razem z “Dirty Little Bonus Beats” oraz “When She (Reprise)” to w 100% ekskluzywne kompozycje.
Ta płyta to przymusowa pozycja w płytotece miłośników jazzu i muzyki elektronicznej. Oraz Moodymanna i wytwórni Peacefrog.

1 When She Follows (Original 18 Minute Version) (18:00)

2 Rectify (7:25)

3 Dirty Little Bonus Beats (3:24)

4 When She (Reprise) (4:11)

Rulers Of The Deep – Ready To Go Overground

Są oni doskonałym, wręcz podręcznikowym przykładem na to, że Europa Wschodnia potrafi nieźle zamieszać na świecie. Nie mówię o polityce, ale o muzyce i to tej klubowej. Ich wytworne brzmienie house owinęło sobie wokół palca Josh’a Wink’a oraz Nick’a Harris’a pojawiając się na łamach ich wytwórni (odpowiednio): Ovum Recordings i NRK Sound Division. O kim mowa? O estońskim duecie Rulers Of The Deep. Projekcie niedoszłego pianisty oraz byłego hiphopowego DJa z miasta Tallin – uznanego w 2005 roku przez “New York Times” za najlepszą klubową miejscówkę. Ich pierwszy studyjny album “Next Evolution” był dla mnie doskonałym przykładem tego, jak barwne i bujne brzmienia istnieją pomiędzy house’em a tech house’em.

Ale lata lecą i punkt widzenia na muzykę house u Meelis’a Meri’ego i Priit’a Juurmann’a reorientuje i adaptuje się do nowych warunków. O ile na “Next Evolution” nie brakowało ciepłych i rozpromienionych dźwięków rodem z Plastic City czy Deeplay Music, o tyle na “Ready To Go Overground” oferuje bardziej techniczne oraz skondensowane brzmienie. Nie obeszło się także bez wpływu renesansu brzmień electro. Ogólnie więc wszystko mieści się w niezwykle chłonnym nurcie progressive house. Wyszło więc nieco dziwnie – inaczej, ale nie zabrakło u Rulers Of The Deep kolejnych przebojów. Naelektryzowany “Planet Drum” może spokojnie konkurować z utworami kalibru Kaskade’a. Natomiast przysłuchując się rozpędzonemu “Make Me Shine” odnosiłem wrażenie, że słucham nowego hitu Kylie Minoque. Ogólnie album “Ready To Go Overground” obfituje w mnogość i różnorodność brzmienia house. Od etapowych ewolucji progressive (”Fettle”, “Track Three”) po bezpośrednie nawiązania do rave’owego acid house’u pokroju duetu Hardfloor (”Look What Acid Does To People”, “Perfect Defamation”). Meri i Juurmann umieścili także przeróbkę “Planet Drum” autorstwa estońskiego producenta drum’n'bass – S.I.N.. Szczerzę powiedziawszy to nie wnosi ona nic szczególnego do albumu. Po prostu sobie tam gra. Ale na tym “Ready To Go Overground” nie kończy się. Do tego longplay’a dołączono również drugi krążek. W formie radiowego miksu duet Rulers Of The Deep. W stylu znanego z chociażby kompilacji “Nite:Life 019 – Tallinn Express” stworzonego cztery lata temu na potrzeby NRK Sound Division.

Mimo wyraźnej stylistycznej metamorfozy (i to na duży plus) Priit’a i Meelis’a na “Ready To Go Overground”, to trudno na tym albumie złapać / odnaleźć jego sedno klimatu. Nagrania są poukładane, jak na jakąś pierwszą lepszą kompilację. Trudno wyłowić w nich ciągłość, kontinuum ducha tego krążka. Progresywność w merytorycznej płaszczyźnie jak najbardziej na tak, natomiast w sferze technicznej – hula wiatr. Oprócz tej ostatniej, spornej kwestii – nie mogę nic złego powiedzieć na temat drugiego albumu “Ready To Go Overground”. Nowoczesny, oryginalny i urodziwy progressive house z Estonii. Do takich producentów, jak Rulers Of The Deep, należy przyszłość tego nurtu.

“Insatiable” – nowa płyta Llorci razem z Back To Fundamentals

“INSATIABLE” to tak naprawdę utwór bardzo mocno opierający się na inspiracjach czerpanych z klasycznego brzmienia miami house z lat 90tych. Back To Fundamentals natomiast, to projekt Clauda Monneta, który postanowił zebrać najlepszych francuskich producentów i poprosić ich o brzmieniowy powrót do tych “pięknych czasów”, kiedy muzyka była euforyczna, pozytywna, optymistyczna.

Strona A to dub oraz wersja oryginalna, z wokalem Tanya Michelle. To dwie tłuste ścieżki house’owe inspirowane wytwórnią MURK. Strona B to dwie bardziej deepowe wersje w sam raz na późną noc lub wczesny poranek.

01     Original Studio Mix (6:38)
02     Dub (6:03)
03     Art of Tones Tougher Mix (6:58)
04     Art of Tones Sweet Mix (7:24)

Kup / słuchaj

Bennson – Whatever It Is (part 1)

Do miksera ze świeżymi owocami wrzuć doświadczenie Quincy Jones’a, instrumentalizm i koloryt Incognito, uczucia Prince’a. Jako podstawa potrzebny będzie jogurt, australijski jogurt. Tym elementem wiążącym całość jest Bennson, pochodzący z Melbourne muzyk. Po fascynacji jazzem, grywał z The Bamboos, Eddiem Floydem, Alice Russel, The Quantic Soul Orchestra czy The Drifters. Bennson jest współzałożycielem wytwórni Equatorial Records skupiającej australijskich producentów klubowych. Jego remiksy otrzymały dobre wsparcie ze strony Gillesa Petersona, Nika Westona czy Paula Muprhiego.

Na pierwszej płycie zawierającej część remiksów numeru “Whatever It Is”, Raw Fusion zamieściło Extended, który mi osobiście najbardziej odpowiada. Jeżeli uwielbiacie dobry funk, ocierający się o uplifting disco, ale w dobrym stylu i bez kiczu – to szczerze polecam.

Najbliższe moje skojarzenia muzyczne – to Prince, Carol Williams, czy też Blackjoy – “Moustache (La Stache)”. Wspaniały bas, podkręcające atmosferę trąbki no i świetny wprost wokalista… który mógłby spokojnie na scenie stanąć przy jednym mikrofonie z Georgem Levinem…

A skąd inspiracje czerpie Bennson?

Herbie Hancock, Patrice Rushen, Dayton, Quincy Jones, Pleasure, Don Blackman, Ahmad Jamal, Mel Rhyme, Larry Young, Jimmy Smith, Sam Yahel, Wynton Kelly, Monty Alexander, Roy Ayers, Wes Montgomery, Dexter Gordon, Roy Hargrove, Gene Harris (the Three Sounds), Richard Tee, Donny Hathaway, Stevie Wonder, George Benson, Booker T and The MGs, Meters, Prince, Terence Blanchard, Antonio Carlos Jobim, Celia Cruz…..

Raw Fusion RAF 037

A1. Whatever It Is (part 1 – extended original mix)

B1. Whatever It Is (part 1 – Soul Tornado remix)

Incognito – Love X Love Who Needs Love Remixes

Myślisz – Incognito – mówisz – pasja jednego człowieka i koloryt muzyczny wielu członków zespołu… Ta pasja, ten sen, to marzeni Jean-Paula ‘Bluey’ Maunicka.
Od czasu powstania zespołu – czyli roku 1981, wielu muzyków kształtowało brzmienie Incognito. Raczej bez koncentrowania się na indywiduach, każdy jest równomiernie nagradzany za swój wkład. Jak mówi sam Bluey, to promuje i zachęca muzyków a z drugiej stronie uczy nas pokory i dzielenia się, czego często brakuje w innych zespołach.

Żeby oddać hołd wszystkim którzy “przewinęli się” przez zespół, postanowiliśmy sprawdzić dokładnie kto za co był lub jest odpowiedzialny:

Główni wokaliści
Christopher Ballin, Chyna, Imaani, Dianna Joseph, Jocelyn Brown, Joy Malcolm, Karen Bernod, Kelli Sae, Linda Muriel, Mark Anthoni, Maysa Leak, Pamela Anderson, Xavier Barnett

Chórki
Barry Stewart, Bernita Turner, Charlise Rockwood, Claudia Fontaine, Elizabeth Gray, Elizabeth Troy, Lennox Cameron, Ogadinma Umelo, Paul Lewis, Ray Simpson, Sarah Brown, Sophia Jones, Valerie Etienne, Veronique DeMargary

Gitary
Jean-Paul ‘Bluey’ Maunick

Bas
Alpheus Little, Julian Crampton, Paul ‘Tubbs’ Williams, Randy Hope-Taylor

Klawisze
Gary Sanctuary, Graham Harvey, Jim Watson, Michael Gorman, Peter Hinds, Ski Oakenfull

Perkusje
Andy Gangadeen, Gavin Harrison, Matthew Stuart, Richard Bailey, Chris Joris, Daniel Sadownick, Karl Vandenbossche, Louis Jardin, Maxton ‘Gig’ Beesley Jr., Snowboy, Thomas Dyani-Akuru

Trąbki
Alexander Pope Norris, Anthony Kadleck, Basilo Marquez, Dominic Glover, Donald Downs, Duncan McKay, Gerard Presencer, Greg Gisbert, Julio Enrique Padron, Kevin Robinson, Tim Hagans

Saksofony
Adrian Ravell, Bud Beadle, Chris DeMargary, Denys Babtiste, Ed Jones, Irving Acao, Jason Yarde, Patrick Clahar, Ray Carless, Roman Filiu, Ronnie Cuber, Snake Davies, Tim Ries

Flety
Ken Hitchcock, Ed Xiques, Rowland Sutherland

Trombone
Adrian Fry, Avi Lebo Leibovich, Charles Gordon, Fayyaz Virji, Jimmy Bosch, Mark Nightingale, Matt Coleman, Michael Davies, Richard Edwards, Winston Rollins

Programowanie
Alex Rizzo, Daniel ‘Venom’ Maunick, Ray Hayden, Richard Bull, Simon Cotsworth, Tyrrell

Strings

Aaron Stowlow, Alexander Vselensky, Barry Finclair, Diane Monroe, Ellen Blair, Elliot Rosoff, Ivan Hussey, Jean Ingraham, Kurt Briggs, Kurt Coble, Marion Pinheiro, Marshall Coid, Ming Yeh, Myra Segal, Paul Woodiel, Rebekah Johnson, Rudy Perrault, Sandra Billingslea, Sanford Allen, Sara Loewenthal, Sheila Reinhold, Stanley Hunte, Stephen Hussey, Winterton Garvey, Xin Zhao, Yolisa Phale, Yuri Vodovoz

Głosy
Carlos ‘Soul Slinger’, Claudia Rey, People of the Earth

Tyle o zespole… dorobek którego został zremiksowany na nowo. No bo jeszcze bardziej latynoski charakter ma “Cada Dia” (Day By Day) w remiksie Yukihiro Fukutomi.

Can’t Get You Out of My Head w remiksie the Trunkfunk Remix, to z kolei wolniej bujający utwór przypominający mi swoim rytmem “The Child” Alexa Gophera. Rytmem, ale na pewno nie wokalem. Mocnym , zdecydowanym, za kobiecym – więc wysublimowanym zarazem. Numer piąty czyli “Who needs love” w wersji L.B.B. Emeralda rozpoczyna się pętlą perkusyjną niezmiernie przypominającą dźwięki pochodzące z płyt De La Soul. Później już jednak dzięki miękkim klawiszom, utwór staje się bardziej “mellow”. Trąbki natomiast budzą nas od czasu do czasu z tego rozluźnienia jazzy-house…

Zupełnie inna historia ma miejsce w przypadku deep’owego Incognito w “Byrd Plays”. Z resztą, sama nazwa wykonawcy – Deep Sky – daje do myślenia. Powtarzające się, lekko nawet monotonne akordy, przeplatane delikatnym stukotem bębenków i rozleniwionymi chórkami z ciągle obecnym echem. To w skrócie właśnie Byrd Plays, który idealnie nadaje się na muzyczne tło do chilloutu nad morzem.

Orzeźwienie przychodzi bardzo szybko… w postaci Stone Cold Heart gdzie Soul Bossa Trio spotyka Dazzle-T & Quicky Remix. Początkowe downtempo, przeradza się w jazzowo-drum’n'bassową bombę z opóźnionym wokalem. Tutaj dopiero można chyba dostrzec jak bardzo urokliwym do remiksowania materiałem są utwory Incognito. Wszystko płynie, kolejne takty idealnie pasują do poprzednich, są ich rozwinięciem, wokalistki jedynie dodają muzyce pieprzu, nie zakłócając zupełnie przyjemności słuchania.

Nuyorican Soul – It’s Alright, I Feel It!

(Giant Step)
Tak konkretnie, to Kenny Gonzalez i Luis Fernando Vager. Jeszcze bardziej konkretnie to MAW czyli Masters At Work.  Ten duet producencki założył nowy projekt Nuyorican Soul dla EPki w 1996 roku. Pełny album pojawił się już rok później.
Tak jak w swojej fuzji Guru połączył jazz i rap, tutaj, NuYorican Soul zjednoczyli legendy jazzu w kolaboracjach R&B czy dance, o mocnym nacechowaniu latynoskim, płynącym prosto z pochodzenia Gonzalesa i Vegi.
Połamany remix MAW mix idealnie przydaje się na podkręcenie imprezy która lekko siada od nadmiaru prostych, monotonnych rytmów 4×4. Wersja Roniego Size’a zachwyciła Calvina z Electric Rudeboyz. Nie jest to co prawda gwóźdź parkietowy, jednak rozrkęca się bardzo przyjemnie no i co tu dużo mówić… wszędzie śpiewa Jocelyn Brown.
Poza dwoma wymienionymi remiksami na plackach podano nam jeszcze Live From Da Moon mix, Terry’s Piano, czy też Mood II Swing remix, który… ten jeden raz nie powala na kolana.

SLOPE – Slope Is Dope

(Sonar Kollektiv Germany)
Mówisz: Slope. Myślisz: elektronika?
Pierwsze skojarzenie… powiedzmy, że jest trafne. Jednak muzyczne zainteresowania i wydawnictwa didżejsko-producenckiego duetu nie zatrzymują się tylko na syntetycznych brzmieniach z syntezatorów. Od ponad dziesięciu już lat, Daniel Paul i Honesty wiążą muzyczne wpływy house, hip hopu, broken beats, i co bardzo ważne, duszy, czyli soul. Niesamowity album “Komputa Groove”, wcześniej “M”, i wiele kolaboracji na przykład, z Clarą Hill, już przed przesłuchaniem płyty zdają się podpowiadać “Slope Is Dope”.
Igła. Start.
Od razu, na początek, oszczędny ale poruszający biodra bas. To Studio R – Clapz.
Numer ten, wydaje się być futurystyczno-funkowym zapędem producentów “Phenomenon” LL Cool J’a. Dostajemy, jak zwykle od SLOPE, wyraźny bit, który prowokuje do wyjścia na floor i piękna w prostocie melodię z rapem. Na rozgrzewkę, jak znalazł.
Na czarnej płycie, numer kolejny, to wokalna orgietka z chórkami Ovasoul 7, czyli “Ain’t Nothing Like This Feeling” (Charles Webster’s 115 bpm mix).
Po odwróceniu na plecy pierwszego z dwóch dysków, dostajemy “Daylight” od 1Luv w remiksie, Slope, oczywiście.
Na początku zapowiadało się na mocne podobieństwo do “Good Life” od Inner Circle. Jednak “Daylight” jest zdecydowanie bardziej deep i bogaty w bas.
Wszystko tu jest wymierzone, dopasowane, może nawet… łatwe do przewidzenia? Jednak nadal, urzekające.
Ta płyta nie była by kompletna, bez “Basscheck”, dobrego kota, który zrobił furrorę w audycjach radiowych, na parkietach, zarówno w Europie jak i w Polsce. Na płycie nie znalazł się jednak orginał, a prawie ambientowy, Forss Alternative Remix, również urzekający. Na koniec… piękny, melancholijny utwór “Find Our Love”, w wersji Volker Meitz Acoustic Replay. Mamy płynący bas, i klawisze, rodem z “Moon Safari” Air. Dwoma słowami – urzekająca piosenka, nie tylko dla zakochanych.
Reasumując.
Slope is dope.