Mistabishi – Printer Jam from Hospital Records on Vimeo.

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Printer Jam

Są oni doskonałym, wręcz podręcznikowym przykładem na to, że Europa Wschodnia potrafi nieźle zamieszać na świecie. Nie mówię o polityce, ale o muzyce i to tej klubowej. Ich wytworne brzmienie house owinęło sobie wokół palca Josh’a Wink’a oraz Nick’a Harris’a pojawiając się na łamach ich wytwórni (odpowiednio): Ovum Recordings i NRK Sound Division. O kim mowa? O estońskim duecie Rulers Of The Deep. Projekcie niedoszłego pianisty oraz byłego hiphopowego DJa z miasta Tallin – uznanego w 2005 roku przez “New York Times” za najlepszą klubową miejscówkę. Ich pierwszy studyjny album “Next Evolution” był dla mnie doskonałym przykładem tego, jak barwne i bujne brzmienia istnieją pomiędzy house’em a tech house’em.

Ale lata lecą i punkt widzenia na muzykę house u Meelis’a Meri’ego i Priit’a Juurmann’a reorientuje i adaptuje się do nowych warunków. O ile na “Next Evolution” nie brakowało ciepłych i rozpromienionych dźwięków rodem z Plastic City czy Deeplay Music, o tyle na “Ready To Go Overground” oferuje bardziej techniczne oraz skondensowane brzmienie. Nie obeszło się także bez wpływu renesansu brzmień electro. Ogólnie więc wszystko mieści się w niezwykle chłonnym nurcie progressive house. Wyszło więc nieco dziwnie – inaczej, ale nie zabrakło u Rulers Of The Deep kolejnych przebojów. Naelektryzowany “Planet Drum” może spokojnie konkurować z utworami kalibru Kaskade’a. Natomiast przysłuchując się rozpędzonemu “Make Me Shine” odnosiłem wrażenie, że słucham nowego hitu Kylie Minoque. Ogólnie album “Ready To Go Overground” obfituje w mnogość i różnorodność brzmienia house. Od etapowych ewolucji progressive (”Fettle”, “Track Three”) po bezpośrednie nawiązania do rave’owego acid house’u pokroju duetu Hardfloor (”Look What Acid Does To People”, “Perfect Defamation”). Meri i Juurmann umieścili także przeróbkę “Planet Drum” autorstwa estońskiego producenta drum’n'bass – S.I.N.. Szczerzę powiedziawszy to nie wnosi ona nic szczególnego do albumu. Po prostu sobie tam gra. Ale na tym “Ready To Go Overground” nie kończy się. Do tego longplay’a dołączono również drugi krążek. W formie radiowego miksu duet Rulers Of The Deep. W stylu znanego z chociażby kompilacji “Nite:Life 019 – Tallinn Express” stworzonego cztery lata temu na potrzeby NRK Sound Division.

Mimo wyraźnej stylistycznej metamorfozy (i to na duży plus) Priit’a i Meelis’a na “Ready To Go Overground”, to trudno na tym albumie złapać / odnaleźć jego sedno klimatu. Nagrania są poukładane, jak na jakąś pierwszą lepszą kompilację. Trudno wyłowić w nich ciągłość, kontinuum ducha tego krążka. Progresywność w merytorycznej płaszczyźnie jak najbardziej na tak, natomiast w sferze technicznej – hula wiatr. Oprócz tej ostatniej, spornej kwestii – nie mogę nic złego powiedzieć na temat drugiego albumu “Ready To Go Overground”. Nowoczesny, oryginalny i urodziwy progressive house z Estonii. Do takich producentów, jak Rulers Of The Deep, należy przyszłość tego nurtu.

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Rulers Of The Deep – Ready To Go Overground

Parafrazując fragment jednej, polskiej piosenki: minęło dziesięć lat, jak jeden dzień. Ale ten czas szybko leci… . Jeszcze nietak dawno dwóch hannowerskich DJów-zapaleńców Ralf Dresmayer i Frank Wetzer zaczynało podbój niemieckich klubów swoją rozpaloną mieszkanką odprężonej kawiarniano-barowej nuty o wyrazistym latynoskim posmaku. Aż tu nagle (po latach) upalno-wakacyjne brzmienie “Gonna Be”, “Mambuloo”, “Bosshannover” i “Flying Away” opanowało kawał świata. A sam duet Mo’ Horizons stał się jednym z najbardziej znanych (obok ekipy De-Phazz) niemieckich projektów kultywujących-promujących południowoamerykański brzmieniowy amalgamat (jazz, soul, bogactwo tamtejszego etno) w nieco bardziej nowoczesnej, klubowej formie.

Nieco ponad rok od “Sunshine Today” (ostatniego studyjnego albumu Ralf’a i Frank’a) ci mieszkańcy Hanoweru postanowili podsumować ich pierwszą, wspólną dekadę współpracy. Mam nadzieję, że nie ostatnią. Dwupłytowa pozycja “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” to właśnie pierwszy, nobliwy przegląd twórczości duetu Wetzer-Dresmayer. Na jego zawartość składają się kompozycje z czterech wydanych studyjnych albumów oraz jednej autorskiej kompilacji Mo’ Horizons. Ale to tylko część tajemnicy skrywającej się pod nazwą “Mo Horizons – 10 Years Of …”. Choć w tym miejscu trudno mówić o zagadkowości. Bo takie nagrania jak “Drum’n Boogaloo” (drum’n’samba?), “Foto Viva” (w wersji radiowej, bardziej eterycznej), “Mambuloo” (kunsztowny, latynoski nujazz), przeszły do kanonu szeroko pojętej muzyki chillout. Choć brakuje mi na tej kompilacji nieco więcej akcentów z ich debiutanckiej płyty w postaci “Yes Baby Yes” i “Prince Charles’ Latest Affair”. Ale cóż – Mo’ Horizons nie mieli zapewne łatwego orzecha do zgryzienia w kwestii tego, co powinno się znaleźć na tej składance, a co (ze względu na fizyczne ograniczenia) niestety musieli oni pominąć. Chociaż z drugiej strony gdyby taki, a nie inny rozkład muzyczny, to zapewne nie pojawiły by się w tym zestawieniu podrywy “Ai Mi Morena” i rewiowe smykałki “Pe Na Estrada”. Obie kompozycje można było kiedyś często usłyszeć w polskich radiach; za czasów kiedy panowała w rodzimym eterze ‘normalna’ atmosfera.

Druga część “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” to przeróbki nagrań duetu Wetzer-Dresmayer w wykonaniu zaprzyjaźnionych producentów. Choć nie tylko to można tam znaleźć. Obok brokenbeatowych kołyszeń przeróbki “Lovely Day Inside” autorstwa Jazz Juice (producenta ze stajni Freestyle Records), druga płyta tej kompilacji zawiera dwa rarytasy. Nieupublikowane wcześniej kompozycje Mo’ Horizons: bigbeatowy “Don’t Bring Me Down” oraz soul po kubańsku w “You Know I Don’t”. Koniec końców to one zamykają ostatnie dziesięć lat aktywności tego duetu z Hanoweru. Lecz nie ma roku, ba nawet miesiąca, aby któreś z nagrań duetu Mo’ Horizons nie pojawiło sie na jednej z wielu wydawanych na całym świecie kompilacji z pogranicza downtempo, chillout i lounge. Składanka “Mo’ Horizons – 10 Years Of …” odpowiada w pełni, czemu się dzieje. Sam zakładam, że za najwyżej dziesięć, piętnaście lat będzie można zobaczyć duetu Wetzer-Dresmayer jako główno prowadzących muzyczny korowód karnawału w Rio de Janeiro.

Jedno jest w tym wszystkim najważniejsze. Mimo swojego kawiarniano-barowego, relaksacyjnego charakteru, dokonania Mo’ Horizons nie sposób porównać z niczym innym. Raz to fakt, że rozumieją oni latynoskie, palmowo-tropikalne dźwięki, jak mało kto w Europie; a na pewno w Niemczech. Dwa – to oni przyczynili się do niezwykłej popularności muzyki latynoskiej w muzyce klubowej. Najbardziej słychać to nie tylko w muzyce lounge, ale również na płytach z muzyką house oraz drum’n'bass. Trzy – muzyczne dokonania Ralf’a i Frank’a, z którymi w formie skondensowanej można zapoznać się na podwójnym wydawnictwie “Mo’ Horizons – 10 Years Of …”. Muzyczna historia pisana dużymi literami ukazana bez zbędnej egzaltacji oraz reklamowych chwytów.

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Mo’ Horizons – 10 Years Of …

Widzę, że ktoś wpadł na pomyśl, aby ostatnią kampanię wizerunkową Polski z telewizji CNN przenieść na grunt muzyczny. Choć raczej bym w to powątpiewał i widział w kompilacji “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” najprostszy z możliwych zbiegów okoliczności. Zresztą co tutaj dużo mówić – o dokonaniach polskiej muzyki wie wielu wielkich. Jason Swinscoe z Cinematic Orchestra, DJ Vadim, Coldcut, Jazzanova, Blockhead, Nicola Conte oraz The Glimmers, Morgan Geist czy Daniel Wang. Zresztą w przypadku tych trzech ostatnich chodzi o inicjatywę, która wyszła, że tak powiem lokalnie. Chodzi o kompilację “Astigmatic Inspired By Chopin”, o której szerzej oraz kompletnie napisałem niedawno na swoim blogu.

Dwukompaktowa składanka “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” wpisuje się w cykl wydawniczy brytyjskiej wytwórni Nascente, która od pewnego czasu promuje tradycyjne oraz bardziej współczesne – nowoczesne brzmienia z różnych stron świata. Były już barowe pozycje z Paryża, Moskwy, Tokio, Lisbony, Istambułu, Edynburga, Rio, Aten, Bejingu, Bombaju, Meksyku, Madrytu czy Berlina. Po japońskiej edycji przyszła kolej na wgląd w to, co brzmi za granicami Kraju Nad Wisłą. Z covera można dowiedzieć się, że autorzy polskiej edycji wiedzą o traumatycznej przeszłości Warszawy; że Polska to największy kraj “nowej Europy”. Choć muzyka na tej kompilacji nie jest wyłącznie stołeczna. Nazwę należy traktować jako wyłącznie synonim polskiej muzyki. Tak jak poprzednie części składanka “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” podzielona jest na dwie części – klasyczną oraz nową. Na każdą przeznaczono godzinny materiał. Pierwszy kompakt został wypełniony przez złożony polski folk. Raz jest bardziej romsko (fenomenalne czardasze Edyty Geppert), góralsko (Yerba Mater), rockowo-balladowo (Archinta) albo też wyłaniają się teatralne ilustracje (Ogrody Alamut). Do tej klasyczności krążka nie pasuje zbytnio nowoczesny dub Berklejdy (coś w stylu Wszystkie Wschody Słońca) oraz rockowy Lao Che. Drugi część “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” to już totalny przekrój przez alternatywne brzmienie made in Poland. Skupie się na tych najbardziej nowatorskich. Płytę “New” otwiera góralskie etno w naładowanym basowa energią rytmie drum’n'bass czyli Vilage Kollektiv. Następnie niecodzienne reggae’owe podskoki Masali oraz skwaszona i zdubowana przeróbka utworu Warsaw Village Band w wykonaniu Transglobal Underground – legend world music. Folktronika i połamane rytmy to Psio Crew, a mroczny i potężny trip hop z Wrocławia – bezapelacyjnie należy do Digit All Love. A końcówka drugiego krążka “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” to downtempo w różnej maści. Bardziej orientalne (Soomood), psychodeliczno-transowe (Goloka) lub też ocierające się o glitch (Sulphur Phuture). Doskonała kompilacja dźwięków z różnych nurtów, której z wielką przyjemnością słucha się.

Jeden z najbardziej znanych zagranicznych znawców historii Polski – Walijczyk profesor Norman Davies stwierdził kiedyś, że współczesna Polska to twór sztuczny. Na przestrzeni dziejów Rzeczpospolita nigdy nie była monoetniczna. Zawsze sporą część społeczeństwa stanowiły mniejszości narodowe. Jak to było w przypadku II Rzeczpospolitej – jedna trzecia. A to z kolei wpływało na intelektualne bogactwo. Mówię to, bo na kompilacji “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” wyczuwa się wieloetniczną spuściznę polskiej kultury z przestrzeni wieków. Nie będę owijał w bawełnę i przyznam, że w przypadku krążka “Classic” wiele nazw zespołów tudzież projektów niewiele mi mówiło lub były obce – nieznane. Ale zawsze wyciągam z tego wnioski. Muszę przyznać, że oznacza to tylko, jak mało wiemy o rodzimej twórczości i czeka przed nami dużo pracy, aby odkryć i docenić w pełni naszą tradycję. Rozpoczynam od siebie – zakasam rękawy już od jutra. A tak w ogóle to pozycja “Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours” jest równie ważna, jak tegoroczna reedycja albumu “String Beat” Henryka Debicha. Te albumy trzeba mieć z czystego obowiązku bycia częścią tej wspaniałej i wysmakowanej kultury.

CD 1 – Classic
01. Dikanda – Ajotoro
02. Edyta Geppert – Zrob Cos Ze Soba
03. Lao Che – Drogi Panie
04. Swoja Droga – Chmiel
05. Kapelaziele – Siala Baba Mak
06. Lao Che – Czarne Kowboje
07. Kroke – Eddie
08. Yerba Mater – W Poszukiwaniu Zaginionej Gaski Balbinki
09. Archinta – Malfor
10. Stara Lipa – Danuska
11. Ojdana – Palinka
12. Berklejdy – Marsz (Niekoniecznie) Na Dwoch
13. Ogrody Alamut – Sinan’s Dream
14. Piotr Pucylo – Fujara Solo
15. Kwartet Jorgi – X

CD 2 – New
01. Village Kollektiv – Z Tysiunca
02. Masala – Od Tarnobrzegu Po Bangladesz
03. Warsaw Village Band – Mateusz (Horn Lane Skank) (Transglobal Underground Remix)
04. Vavamuffin – Radio Vavamuffin
05. Paprika Korps – Proper Song
06. Psio Crew – Hajduk
07. Managga – Czaj Czaj
08. Digit All Love – Matulu
09. Soomood – Soomood
10. Zywiolak – Nok Kupaly
11. Pablopava – Zykamu
12. Duberman – I Am Who I Am
13. East West Rockers – Dokad Ewr
14. Goloka – Sleepless In Warsaw (Late Night Re-Work)
15. Sulphur Phuture – Outside Consciousness

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

V.A. – Bar Warsaw. Classic & New Polish Flavours

Breakin to nowy sublabel znakomitej, dublińskiej wytwórni Bassbin. Mimo niewielkiego stażu, gościł  na krążkach takie postacie jak: Breakage, Equinox, Fanu czy Fracture&Neptune. Fani głębokich, połamanych dźwięków, stawiający klimat ponad przester także tym razem nie będą zawiedzeni. Dziewiąte z  rzędu wydawnictwo to dwa odmienne klimatem numery, które w duecie równo kopią po uszach.

Pierwszy kawałek na płycie należy do paryżanina Robina Leclair’a ,znanego słuchaczom jako Naibu. „Aki” w języku japońskim to  jesień, co doskonale odzwierciedla klimat utworu. Pełen pastelowych, kwaśnych dźwięków  z wybijającymi się na pierwszy plan skrzypcami jest  przykładem jak powinno brzmieć „orientalne” dnb. Kontrastowe połączenie eterycznych wokaliz z rozstrzelonym bitem  to potężna atmo-bomba. Kozak!

Martsman (Martin Heinze) złapał zajawkę  na drum& bass pod koniec lat 90. Tacy artyści jak Alpha Omega, 4 Hero, Squarepusher czy Paradox wywarli spory wpływ na jego twórczość. Martsman’a umiłowanie do uwydatnionych, syntetycznych basów odbija się echem także w „Aeiro”. Lekko klaustrofobiczna aura kawałka i wypukła perka tworzą razem surrealistyczny  mariaż. Kolejny świeży, jasny punkt muzycznej mapie w tym roku. Najlepszą rekomendacją niech będzie fakt, iż krótko po ukazaniu się na chemicalu i red eye records  pozycja została całkowicie wykupiona. Z niecierpliwością czekam na publikację nr 10.

Tytuł: Aki/ Aeiro
Artysta: Naibu/  Martsman
Label: Breakin
Breakin’ 009

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Aki / Aeiro – Naibu / Martsman

Jak to jest być obrzydliwie bogatą gwiazdą drum n bass’u?

Wax: Zajebiscie. Całe życie o tym marzyłem.

London Electricity Live, teraz RS Reprazent. Poprzeczka jest podniesiona bardzo wysoko… Co dalej?

Wax: Nie ma już nic. Ostatnia opcja jaka nam została to Pendulum Live na tegorocznej edycji Creamfields. Na razie nie widać na horyzoncie niczego co mogło by to przebić.

A to nie jest tak, że PL jest przy tak uznanych markach jak LE czt RSR raczej taką ciekawostką?

Wax: Ciekawostką w Polsce… Może przez tą całą otoczkę dramenbassową publiczności z forum. Przez nich są oni uważani za ewenement.

Ale forum nie jest przecież żadnym wyznacznikiem…

Wax: No dla mnie nie. Sam uważam że Pendulum Live odniesie ogromy sukces na zachodzie. I bardzo ciężko będzie to przebić. Oni weszli w taki rynek, który jest coraz bardziej popularny. Ma większą publikę niż d’n’b bo to jest tak naprawdę jest to rock and roll.

Cls: Dokładnie, ponieważ P.L. oprócz tego, ze wnoszą cos nowego do dramu, uderzają też do zupełnie innej publiczności, to może zadziałać w dwie strony.

Wax: Na pewno będziemy dalej działać i przy okazji następnego Audioriver coś wymyślimy. TC Evolution zostało zabookowane dopiero na kilka miesięcy przed festiwalem. Pojawili się nagle, bardzo świeża rzecz. Nikt się czegoś takiego nie spodziewał.
Cóż, zadanie nie będzie łatwe i być może trzeba będzie wymyślić jakąś nową formułę. Zobaczymy.

Cls: Bez obaw. Chęć do działania jest, choć czasem przychodzi zmęczenie.

Jak wy, jako już uznani w świecie producenci widzicie polską scenę dnb?

Wax: Niestety w Polsce dominuje publiczność, która tą muzykę zamyka na rozwój, trochę na siłę ściągając ją do andergrandu polegającego na alienacji i izolowaniu się od innych ludzi. Nie porozumieniem kompletnym jest tworzenie sobie jakichś subkultur… Dobrą muzykę należy pchać do przodu i powodować żeby słuchała jej większa ilość osób, żeby docierała do różnych ludzi. Bo o to chodzi, Muzyka ma łączyć, a nie dzielić. To są takie szczeniackie zagrywki, chęć wyróżnienia się… Poczucia się lepszym?

Czujecie się trochę niedocenieni?

Wax: Mnie to już ziębi, dlatego że polska publiczność jest w większości mało obiektywna. Przeważa jakaś bzdurna ideologia…

A jak to wygląda za granicą?

Cls: Zupełnie inaczej. Przede wszystkim tam istnieje funkcja promotora jako promotora, a nie promotora – dj’a. I przez to, nie oszukujmy się, te imprezy są lepiej ogarnięte.
Wiadomo, że jak ktoś ma jedną rzecz na głowie to zrobi ją dokładniej niż jeśli miałby zajmować się wszystkim na raz…

No tak, z tym że prawdziwe wydarzenia taneczne w klubowym tego słowa rozumieniu dopiero w Polsce raczkują, nie mamy jeszcze takiej tradycji…

Cls: No dobrze, a Czesi, Słowacy? Są na tym samym poziomie…

Wax: Nawet na gorszym bo Słowacja jest biednym krajem, a mimo to dają sobie jakoś radę i dzieje się tam sporo ciekawego.
U nas po prostu nikomu się nie chce zająć organizacją imprez, właśnie nie dlatego żeby się lansować jako dj, tylko robić je po to żeby nawet zarabiać kasę, robić imprezy z fajnymi artystami w klubach. Bo to idzie razem w parze: robisz te imprezy bo lubisz, ale chciałbyś też coś włożyć do garnka. U nas przeważa właśnie ten lans lub obawa przed zarobienia na imprezie pieniędzy, a to bywa uważane za rzecz niedobrą…
Lubię mieć pieniądze na jedzenie czy żeby zatankować auto.

Tymczasem co fajnego na naszym połamanym gruncie?

Wax: Trzeba przyznać, tego zazdroszczą nam nasi koledzy grający np. house czy inne gatunki, że na dramenbejsy przychodzi publika świadoma muzycznie.
Publiczność, która wie czego chce. Mało jest osób przypadkowych, ludzie z reguły wiedzą kto i co będzie grał. Chociaż różnie z tą świadomością bywa.
I ta publika jest wierna, jak są te imprezy to na nie chodzi. Ostatnio trochę się to rozsypuje, ale jest taka ogólna tendencja że nie tylko polska, ale i światowa publika drambejsowa jest tą najbardziej świadomą. Chociaż pewnie dubstepowa jest bardziej… u nich ten krok w alienacje poszedł dalej…

Apropos dubstepu, pytałem Dannego Byrd’a jak on widzi przyszłość dubstepu wg niego będzie się rozwijać… Dubstep ma szanse na przetrwanie?

Cls: Wydaje mi się że ma. Pojawiają się ludzie, którzy do tej muzyki wnoszą coś nowego, chociaż chyba za wcześnie by o tym mówić. Niemniej w ostatnim czasie dubstep stał się bardziej energetyczny, bardziej rollujący już nie jest taki smętny jak parę lat temu.

Wax: Według mnie to wynika z jednej rzeczy, że kilku producentów, którzy jako pierwsi zaczynali robić te dubstepy i próbowali coś osiągnąć w tym gatunku, zdało sobie sprawę że większość tych produkcji dla normalnej osoby nie będącej fanatykiem dubstepu, jest to najzwyczajniej nie do przyjęcia i zaczęli nadawać temu gatunkowi bardziej ludzką twarz. Pojawiły się melodie… Chociaż ja nie jestem fanem dubstepu ponieważ uważam, że muzyka która wychodzi z ideologicznych pobudek polegających na tym żeby zaprzeczyć jakiemuś gatunkowi nie może być dobra.
Słyszałem takie opinie, że dbstp powstał po to by odróżniać się od dnb czy grime’u. Uważam, że jeśli u podstaw czegoś leży zaprzeczenie czemuś innemu to jest to już niedobry vibe…
Chociaż słyszałem ostatnio kilka nowych produkcji dbstp, które – tu się może ktoś obrazi – brzmiących komercyjnie.

Komercja to nie jest złe słowo…

Wax: No nie jest. Chodzi mi o to, że te utwory mają szansę trafić do szerszej publiki…

Cls: Co ciekawe, zdaje mi się że dubstep zbliża się coraz bardziej do garage’u własnie…

Wax: To fakt, balansują nawet na granicy 2stepu, ale to dobrze chyba… Muzyka jest po to żeby łączyć różne rzeczy i wymyślać dowolne kombinacje.

Wydajecie coś niedługo jako duet?

Cls: Dostaliśmy propozycję nagrania dla Focus, Zobaczymy co z tego wyjdzie. Ostatnio mieliśmy trochę mało czasu, ale na pewno nadrobimy.

Czego sobie byście życzyli na koniec…

Cls: już nam wróżysz koniec? <śmiech>
…rozmowy?
Wax: Chciałbym żeby ludzie zaczęli kumać, że muzyka to nie są jakieś poglądy czy sposób na wyróżnianie się z tłumu. Muzyka ma nieść przyjemność! Muzyka ma nieść zabawę! Dalej wielu ludzi tego nie kuma! Za tymi festiwalami , które dzięki Bogu zaczynają się w Polsce rozwijać, stoi rzecz której spora część ludzi nie zauważa: One zmuszają do słuchania innej muzyki. Bo czy chcesz czy nie, będziesz musiał wyjść z tego namiotu techno i przejść przez scenę dramową i mogę się założyć, że na te 10 000 osób znajdzie się 100, 200, 500 może nawet 1000, które pomyśli sobie „kurde nie sądziłem że dramenbejsy to może być coś takiego.” I te tysiąc osób może potencjalnie pójść na połamaną imprezę u siebie w mieście kiedy już wrócą z takiego festiwalu. Może być też na odwrót, że dramowcy zarażą się np. techno. To nakręca klubową koninkturę. Mam nadzieję, że w końcu to dotrze do ludzi…

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Audioriver lineup: wywiad z duetem CLS & WAX

Na płycie znajduje się sześć tracków, w których gościnnie pojawiają się Smarki i Paco. Płyta dostępna także w wersji winylowej (1LP). Ukazuje się również bardzo specjalna edycja w ograniczonym nakładzie ze specjalnym INSERTEM. Do nabycia tylko na www.dobrzewiesz.net.

Wyjątkowość płyty, poza zawartością muzyczną i tekstową, to ten osobliwy insert… który wydaje się być prześmiewczym ukłonem w stronę wydawców dodających na przykład film akcji do gazetki o niemowlakach.

Moje prywatne faworyty, to oczywiście – jak dla miłośnika drum’n'bassu – trochę szybszy niż zwykle w produkcjach Webbera – “Insert”, oraz “Co to będzie” w którym Łona i gościnnie Paco podejmują trudny temat wychowania młodzieży.

Webber natomiast jak zwykle już idealnie odnalazł złoty środek pomiędzy bogactwem dźwięków a przestrzenią i ciszą pomiędzy nimi.

1. Insert
2. Bumbox
3. Świat jest pełen filozofów (ft. Smarki)
4. Co to będzie (ft. Paco)
5. Nic tu po nas (pamięci Jacka Kaczmarskiego)
6. Nie zostało nic

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Łona i Webber – Insert EP recenzja

Mam tu na myśli Waxa, lub jak kto woli WaxVaxa, z Krakowa. Na całe szczęście dla mnie i dla klubowiczów okazał się on właśnie tak dobrym didżejem jak ja sobie to wcześniej wyobrażałem. Adama z kolei – czyli CLSa ze Świnoujścia, poznałem ładnych kilka lat później. Ten drugi, nie tak dawno jeszcze był częstym gościem szczecińskiego klubu Alter Ego, oraz lokalnej ekipy bohaterów Calvina i Bad Karmy.

No i tutaj należałoby dodać fakt, że duet Cls & Wax, znam muzycznie, od strony producenckiej jedyni z ich nagrań, nie miałem jeszcze bowiem przyjemności posłuchania ich na żywo.

Płyta Still Out There natomiast, okazała się być bardzo miłym insertem do jednego z magazynów Laif. Osobiście za tym akurat wydawnictwem nie przepadam, z powodu prób lansowania się na offowo-undergroundowe pismo, przy typowo masowej tematyce, gustach redaktorskich czy chociażby szacie graficznej.

Ale przecież winylowe.com to recenzje płyt, a nie recenzje prasy…
Do rzeczy więc. Still Out There, jest kompilacją zmiksowanych około 13stu utworów, które wyszły prawie w całości spod rąk duetu C&W. “Około” – bo w 5 ścieżek jest wmiksowanych niemalże “bonusowo” (na przykład remiks “Flashback” poczyniony dla Miloopy), a “prawie” bo chłopaki umieścili na płycie również swoje aranżacje utworów nagranych przez innych producentów (Wonter i “Everything” w remiksie CLS & Wax).

To co mnie najbardziej pozytywnie uderzyło w tej płycie, to zachowanie olbrzymich nakładów energii, przy jednoczesnym utrzymaniu niskiego poziomu nachalności, która niestety moim zdaniem często towarzyszy produkcjom drum’n'bassowym. Utwory na płycie zapraszają od razu na połamany parkiet d’n'b, ale również mogą służyć jako świetne tło do przyjemnego relaksu na łonie.

Jednym zdaniem – parkietowe torpedy z liquidfunkowym błogim relaksem.

1. CLS & Wax – Promises

2. CLS & Wax – Promises [Simba Remix]

3. CLS & Wax – Mind Vs Mind

+ CLS – With No Light To Guide My Wa (Critical Music)

4. CLS & Wax – Primal Rage (Spin)

5. CLS & Wax – Dead Awaken (Midnight Sun)

+ CLS & Wax – Sincerity

6. CLS & Wax – Ransom Rhodes (Rubik)

7. CLS & Wax – Day By Day

8. CLS & Wax – Tom Tom

+ Miloopa – Flashback [CLS Remix]

9. CLS & Wax – Broken (Fokuz)

10. CLS & Wax – Double Bubble (Rubik)

11. CLS & Wax – Full Of Strange [słuchaj]

+ CLS & Wax – October Star VIP

12. Wonter – Everything [CLS & Wax Remix] (Overdose Temptation)

+ CLS – Four Sings (Spearhead)

13. CLS & Wax – Backwards (Planet Funk(

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

CLS & Wax – Still Out There

Myślisz – Incognito – mówisz – pasja jednego człowieka i koloryt muzyczny wielu członków zespołu… Ta pasja, ten sen, to marzeni Jean-Paula ‘Bluey’ Maunicka.
Od czasu powstania zespołu – czyli roku 1981, wielu muzyków kształtowało brzmienie Incognito. Raczej bez koncentrowania się na indywiduach, każdy jest równomiernie nagradzany za swój wkład. Jak mówi sam Bluey, to promuje i zachęca muzyków a z drugiej stronie uczy nas pokory i dzielenia się, czego często brakuje w innych zespołach.

Żeby oddać hołd wszystkim którzy “przewinęli się” przez zespół, postanowiliśmy sprawdzić dokładnie kto za co był lub jest odpowiedzialny:

Główni wokaliści
Christopher Ballin, Chyna, Imaani, Dianna Joseph, Jocelyn Brown, Joy Malcolm, Karen Bernod, Kelli Sae, Linda Muriel, Mark Anthoni, Maysa Leak, Pamela Anderson, Xavier Barnett

Chórki
Barry Stewart, Bernita Turner, Charlise Rockwood, Claudia Fontaine, Elizabeth Gray, Elizabeth Troy, Lennox Cameron, Ogadinma Umelo, Paul Lewis, Ray Simpson, Sarah Brown, Sophia Jones, Valerie Etienne, Veronique DeMargary

Gitary
Jean-Paul ‘Bluey’ Maunick

Bas
Alpheus Little, Julian Crampton, Paul ‘Tubbs’ Williams, Randy Hope-Taylor

Klawisze
Gary Sanctuary, Graham Harvey, Jim Watson, Michael Gorman, Peter Hinds, Ski Oakenfull

Perkusje
Andy Gangadeen, Gavin Harrison, Matthew Stuart, Richard Bailey, Chris Joris, Daniel Sadownick, Karl Vandenbossche, Louis Jardin, Maxton ‘Gig’ Beesley Jr., Snowboy, Thomas Dyani-Akuru

Trąbki
Alexander Pope Norris, Anthony Kadleck, Basilo Marquez, Dominic Glover, Donald Downs, Duncan McKay, Gerard Presencer, Greg Gisbert, Julio Enrique Padron, Kevin Robinson, Tim Hagans

Saksofony
Adrian Ravell, Bud Beadle, Chris DeMargary, Denys Babtiste, Ed Jones, Irving Acao, Jason Yarde, Patrick Clahar, Ray Carless, Roman Filiu, Ronnie Cuber, Snake Davies, Tim Ries

Flety
Ken Hitchcock, Ed Xiques, Rowland Sutherland

Trombone
Adrian Fry, Avi Lebo Leibovich, Charles Gordon, Fayyaz Virji, Jimmy Bosch, Mark Nightingale, Matt Coleman, Michael Davies, Richard Edwards, Winston Rollins

Programowanie
Alex Rizzo, Daniel ‘Venom’ Maunick, Ray Hayden, Richard Bull, Simon Cotsworth, Tyrrell

Strings

Aaron Stowlow, Alexander Vselensky, Barry Finclair, Diane Monroe, Ellen Blair, Elliot Rosoff, Ivan Hussey, Jean Ingraham, Kurt Briggs, Kurt Coble, Marion Pinheiro, Marshall Coid, Ming Yeh, Myra Segal, Paul Woodiel, Rebekah Johnson, Rudy Perrault, Sandra Billingslea, Sanford Allen, Sara Loewenthal, Sheila Reinhold, Stanley Hunte, Stephen Hussey, Winterton Garvey, Xin Zhao, Yolisa Phale, Yuri Vodovoz

Głosy
Carlos ‘Soul Slinger’, Claudia Rey, People of the Earth

Tyle o zespole… dorobek którego został zremiksowany na nowo. No bo jeszcze bardziej latynoski charakter ma “Cada Dia” (Day By Day) w remiksie Yukihiro Fukutomi.

Can’t Get You Out of My Head w remiksie the Trunkfunk Remix, to z kolei wolniej bujający utwór przypominający mi swoim rytmem “The Child” Alexa Gophera. Rytmem, ale na pewno nie wokalem. Mocnym , zdecydowanym, za kobiecym – więc wysublimowanym zarazem. Numer piąty czyli “Who needs love” w wersji L.B.B. Emeralda rozpoczyna się pętlą perkusyjną niezmiernie przypominającą dźwięki pochodzące z płyt De La Soul. Później już jednak dzięki miękkim klawiszom, utwór staje się bardziej “mellow”. Trąbki natomiast budzą nas od czasu do czasu z tego rozluźnienia jazzy-house…

Zupełnie inna historia ma miejsce w przypadku deep’owego Incognito w “Byrd Plays”. Z resztą, sama nazwa wykonawcy – Deep Sky – daje do myślenia. Powtarzające się, lekko nawet monotonne akordy, przeplatane delikatnym stukotem bębenków i rozleniwionymi chórkami z ciągle obecnym echem. To w skrócie właśnie Byrd Plays, który idealnie nadaje się na muzyczne tło do chilloutu nad morzem.

Orzeźwienie przychodzi bardzo szybko… w postaci Stone Cold Heart gdzie Soul Bossa Trio spotyka Dazzle-T & Quicky Remix. Początkowe downtempo, przeradza się w jazzowo-drum’n'bassową bombę z opóźnionym wokalem. Tutaj dopiero można chyba dostrzec jak bardzo urokliwym do remiksowania materiałem są utwory Incognito. Wszystko płynie, kolejne takty idealnie pasują do poprzednich, są ich rozwinięciem, wokalistki jedynie dodają muzyce pieprzu, nie zakłócając zupełnie przyjemności słuchania.

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Incognito – Love X Love Who Needs Love Remixes

Ben Westbeech to DJ. Ale do tego faktu wrócimy później… Dla nas, ważniejsze jest obecnie to, że jest producentem i wokalistą, pochodzącym z Bristolu, a obecnie mieszkającym w Londynie. Edukowany jako wokalista i wiolonczelista, czerpie inspiracji głównie z muzyki latynoskiej, house’u, jazzu, czy hip hopu.

Historia jego “wypłynięcia” rozpoczyna się w chwili, gdy swój pierwszy singiel “So good today” wręcza koleżance w Londynie. Jakiś czas później znany Gilles Peterson, gra już ten numer w swojej audycji, a dwa miesiące później proponuje Benowi dołączenie do Brownswood Recordings. A album “Welcome To The Best Years Of Your Life” ukazuje się na tej właśnie wytwórni w marcu 2007.

Przyznam szczerze, że jego płytę nabyłem pod wpływem impulsu. Dopiero później poznałem historię z Gillesem i Brownswood. To co wtedy, przy zakupie, jak i obecnie urzeka mnie niesamowicie w płycie “Welcome To The Best Years Of Your Life” to bardzo udane mieszanie stylów, które Benowi udaje się wykonywać podczas całej płyty. I do tego z jaką finezją! Mamy melancholiczny broken beat, odrobinę nu jazzu. Mamy też drum’n'bassowy hit “Closer”, a nawet, “Get Silly” o bardzo mocno latynoskich korzeniach muzycznych. Jeżeli wyda Wam się, że znacie melodię z utworu “Gangstars Paradise” – to zgadza się. Z tym jedynie drobnym szczegółem, że Coolio również delikatnie mówiąc “zapożyczył” parę akordów od innego muzyka…

No ale wracając do Bena – wielce utalentowanego Brytyjczyka. Jego styl… to lekko melancholijne jazzowanie, teksty nakazują pozytywnie patrzeć w przyszłość, skupiać się na najważniejszych sferach życia – muzyce, miłości i przyjaciołach. Wokalnie, dominuje Ben, oraz Ben w chórkach. Nie uraczycie na płycie gościnnych występów Kolegów z branży. Ale może i lepiej… Zapewne następna płyta będzie dobrym pretekstem do współpracy.

Obecnie Ben jeździ po Świecie dając koncerty, jak i występując ze swoimi setami didżejskimi. Jego utwory są bardzo chętnie remiksowane, a gotowe remixy już, jak i wersje jak najbardziej oryginalne, równie chętnie są wkładane do toreb didżejskich na całym globie.

Szanowny Panie Ben… Witamy w najlepszym okresie życia.

1.			“Welcome”
2.			“So Good Today”
3.			“Get Silly”
4.			“Bright Future”
5.			“Nothing Else”
6.			“Gotta Keep On”
7.			“Taken Away From”
8.			“Grey Skies”
9.			“Stop What You’re Doing”
10.			“Dance With Me”
11.			“Get Closer” (feat Die)
12.			“Hang Around”
13.			“Pushrman”
14.			“In/Out”
15.			“Beauty”

Wiadomosc z serwisu winylowe.com

Ben Westbeech – Welcome to the best years of your life