Bennson – Whatever It Is (part 1)

Do miksera ze świeżymi owocami wrzuć doświadczenie Quincy Jones’a, instrumentalizm i koloryt Incognito, uczucia Prince’a. Jako podstawa potrzebny będzie jogurt, australijski jogurt. Tym elementem wiążącym całość jest Bennson, pochodzący z Melbourne muzyk. Po fascynacji jazzem, grywał z The Bamboos, Eddiem Floydem, Alice Russel, The Quantic Soul Orchestra czy The Drifters. Bennson jest współzałożycielem wytwórni Equatorial Records skupiającej australijskich producentów klubowych. Jego remiksy otrzymały dobre wsparcie ze strony Gillesa Petersona, Nika Westona czy Paula Muprhiego.

Na pierwszej płycie zawierającej część remiksów numeru “Whatever It Is”, Raw Fusion zamieściło Extended, który mi osobiście najbardziej odpowiada. Jeżeli uwielbiacie dobry funk, ocierający się o uplifting disco, ale w dobrym stylu i bez kiczu – to szczerze polecam.

Najbliższe moje skojarzenia muzyczne – to Prince, Carol Williams, czy też Blackjoy – “Moustache (La Stache)”. Wspaniały bas, podkręcające atmosferę trąbki no i świetny wprost wokalista… który mógłby spokojnie na scenie stanąć przy jednym mikrofonie z Georgem Levinem…

A skąd inspiracje czerpie Bennson?

Herbie Hancock, Patrice Rushen, Dayton, Quincy Jones, Pleasure, Don Blackman, Ahmad Jamal, Mel Rhyme, Larry Young, Jimmy Smith, Sam Yahel, Wynton Kelly, Monty Alexander, Roy Ayers, Wes Montgomery, Dexter Gordon, Roy Hargrove, Gene Harris (the Three Sounds), Richard Tee, Donny Hathaway, Stevie Wonder, George Benson, Booker T and The MGs, Meters, Prince, Terence Blanchard, Antonio Carlos Jobim, Celia Cruz…..

Raw Fusion RAF 037

A1. Whatever It Is (part 1 – extended original mix)

B1. Whatever It Is (part 1 – Soul Tornado remix)

Incognito – Love X Love Who Needs Love Remixes

Myślisz – Incognito – mówisz – pasja jednego człowieka i koloryt muzyczny wielu członków zespołu… Ta pasja, ten sen, to marzeni Jean-Paula ‘Bluey’ Maunicka.
Od czasu powstania zespołu – czyli roku 1981, wielu muzyków kształtowało brzmienie Incognito. Raczej bez koncentrowania się na indywiduach, każdy jest równomiernie nagradzany za swój wkład. Jak mówi sam Bluey, to promuje i zachęca muzyków a z drugiej stronie uczy nas pokory i dzielenia się, czego często brakuje w innych zespołach.

Żeby oddać hołd wszystkim którzy “przewinęli się” przez zespół, postanowiliśmy sprawdzić dokładnie kto za co był lub jest odpowiedzialny:

Główni wokaliści
Christopher Ballin, Chyna, Imaani, Dianna Joseph, Jocelyn Brown, Joy Malcolm, Karen Bernod, Kelli Sae, Linda Muriel, Mark Anthoni, Maysa Leak, Pamela Anderson, Xavier Barnett

Chórki
Barry Stewart, Bernita Turner, Charlise Rockwood, Claudia Fontaine, Elizabeth Gray, Elizabeth Troy, Lennox Cameron, Ogadinma Umelo, Paul Lewis, Ray Simpson, Sarah Brown, Sophia Jones, Valerie Etienne, Veronique DeMargary

Gitary
Jean-Paul ‘Bluey’ Maunick

Bas
Alpheus Little, Julian Crampton, Paul ‘Tubbs’ Williams, Randy Hope-Taylor

Klawisze
Gary Sanctuary, Graham Harvey, Jim Watson, Michael Gorman, Peter Hinds, Ski Oakenfull

Perkusje
Andy Gangadeen, Gavin Harrison, Matthew Stuart, Richard Bailey, Chris Joris, Daniel Sadownick, Karl Vandenbossche, Louis Jardin, Maxton ‘Gig’ Beesley Jr., Snowboy, Thomas Dyani-Akuru

Trąbki
Alexander Pope Norris, Anthony Kadleck, Basilo Marquez, Dominic Glover, Donald Downs, Duncan McKay, Gerard Presencer, Greg Gisbert, Julio Enrique Padron, Kevin Robinson, Tim Hagans

Saksofony
Adrian Ravell, Bud Beadle, Chris DeMargary, Denys Babtiste, Ed Jones, Irving Acao, Jason Yarde, Patrick Clahar, Ray Carless, Roman Filiu, Ronnie Cuber, Snake Davies, Tim Ries

Flety
Ken Hitchcock, Ed Xiques, Rowland Sutherland

Trombone
Adrian Fry, Avi Lebo Leibovich, Charles Gordon, Fayyaz Virji, Jimmy Bosch, Mark Nightingale, Matt Coleman, Michael Davies, Richard Edwards, Winston Rollins

Programowanie
Alex Rizzo, Daniel ‘Venom’ Maunick, Ray Hayden, Richard Bull, Simon Cotsworth, Tyrrell

Strings

Aaron Stowlow, Alexander Vselensky, Barry Finclair, Diane Monroe, Ellen Blair, Elliot Rosoff, Ivan Hussey, Jean Ingraham, Kurt Briggs, Kurt Coble, Marion Pinheiro, Marshall Coid, Ming Yeh, Myra Segal, Paul Woodiel, Rebekah Johnson, Rudy Perrault, Sandra Billingslea, Sanford Allen, Sara Loewenthal, Sheila Reinhold, Stanley Hunte, Stephen Hussey, Winterton Garvey, Xin Zhao, Yolisa Phale, Yuri Vodovoz

Głosy
Carlos ‘Soul Slinger’, Claudia Rey, People of the Earth

Tyle o zespole… dorobek którego został zremiksowany na nowo. No bo jeszcze bardziej latynoski charakter ma “Cada Dia” (Day By Day) w remiksie Yukihiro Fukutomi.

Can’t Get You Out of My Head w remiksie the Trunkfunk Remix, to z kolei wolniej bujający utwór przypominający mi swoim rytmem “The Child” Alexa Gophera. Rytmem, ale na pewno nie wokalem. Mocnym , zdecydowanym, za kobiecym – więc wysublimowanym zarazem. Numer piąty czyli “Who needs love” w wersji L.B.B. Emeralda rozpoczyna się pętlą perkusyjną niezmiernie przypominającą dźwięki pochodzące z płyt De La Soul. Później już jednak dzięki miękkim klawiszom, utwór staje się bardziej “mellow”. Trąbki natomiast budzą nas od czasu do czasu z tego rozluźnienia jazzy-house…

Zupełnie inna historia ma miejsce w przypadku deep’owego Incognito w “Byrd Plays”. Z resztą, sama nazwa wykonawcy – Deep Sky – daje do myślenia. Powtarzające się, lekko nawet monotonne akordy, przeplatane delikatnym stukotem bębenków i rozleniwionymi chórkami z ciągle obecnym echem. To w skrócie właśnie Byrd Plays, który idealnie nadaje się na muzyczne tło do chilloutu nad morzem.

Orzeźwienie przychodzi bardzo szybko… w postaci Stone Cold Heart gdzie Soul Bossa Trio spotyka Dazzle-T & Quicky Remix. Początkowe downtempo, przeradza się w jazzowo-drum’n'bassową bombę z opóźnionym wokalem. Tutaj dopiero można chyba dostrzec jak bardzo urokliwym do remiksowania materiałem są utwory Incognito. Wszystko płynie, kolejne takty idealnie pasują do poprzednich, są ich rozwinięciem, wokalistki jedynie dodają muzyce pieprzu, nie zakłócając zupełnie przyjemności słuchania.